Zwarte koffie – Jos Keijsper

Een onderzoek uit 2024 laat zien dat het drinken van koffie de kans op het krijgen van Parkinson lijkt te verlagen. Als je al Parkinson hebt, is het bewijs voor een verbetering van klachten veel minder sterk. Ik blijf toch koffie drinken. Al is het alleen maar omdat ik er eigenlijk verslaafd aan ben. Voor mij is koffie de olie van mijn innerlijke motor. Zonder het zwarte goud start ik niet op.

Als kind mag je van je ouders geen koffie. Je ziet iedereen koffie drinken en jij mag het niet. Cafeïne is niet goed voor je, vertelden je ouders. Daar slaap je slecht van! Als je iets niet mag, word je er dus heel nieuwsgierig naar. Nadat mijn ouders steeds minder over mij te zeggen kregen (tenminste, dat vond ik toen) ben ik koffie gaan drinken. Ik moet een jaar of zestien zijn geweest toen ik mijn lippen voor het eerst zette aan een mok van het zwarte goud! Mijn eerste slok zwarte koffie??? Gatverdegatver! Ik stikte bijna. Wat is die troep smerig. Wat vindt iedereen zo lekker aan dit bocht? Dan maar met een klein beetje suiker en melk. Zelfs met dit beetje suiker en melk vond ik het niet naar binnen te krijgen. Dan maar met veel melk en veel suiker.

Ik sportte destijds zeer veel en ik had dan ook een lichaam van een atleet. Wel een atleet in z’n nadagen want ik merkte dat als ik twee weken niet sportte, ik meteen drie kilo zwaarder was. Mijn moeder zei toen; ach jongen, je hebt mijn aanleg! Aanleg? Waarvoor? Om dik te worden jongen, zei mijn moeder. Heb je van mij geërfd. En bedankt mam! Wat een pech! Als ik naar eten kijk springen de kilootjes er al aan!

Toen ik bijna dertig was, werkte ik op kantoor van een middelgrote verzekeringsmaatschappij en sportte ik niet veel meer. Toen al werd suiker het “witte vergif” genoemd en ik besloot om de suiker uit mijn koffie te weren. Destijds dronk ik gemiddeld 15 bakken koffie op een dag dus dat zette direct zoden aan de dijk. De koffie werd vanaf toen alleen met melk gedronken want zonder melk bleef die bagger niet te drinken. Tot ik in de buitendienst ging werken. De eerste weken dronk ik nog steevast de koffie met melk maar daar begon verandering in te komen toen ik bij iemand thuis kwam die zei dat hij alleen melkpoeder had. Tenminste, hij moest nog een pot hebben staan toen hij in 1974 verhuisde naar dat huis. Zelfs met een schroevendraaier en een hamer was het poeder niet uit de pot te bikken. Laat maar, ik drink het wel zwart, zei ik stoer. Bleh!

Enkele dagen later kreeg ik tijdens een huisbezoek een pak halvolle melk voor mijn neus. Dat is de enige melk die we in huis hebben, zei de mevrouw vriendelijk. Toen ik de melk in de koffie goot, zag ik dat er ook groene pluisjes mee kwamen en wederom vroeg ik dus maar om een zwarte bak koffie. Ik heb nog één keer koffie met melk proberen te drinken en dat was bij een klant in de Noord-Hollandse polder. Ik vroeg hem om koffie met melk en hij wees naar een koe in het weiland. Als je melk wilt hebben, zul je je handen uit de mouwen moeten steken, jongen, en hij maakte met zijn twee vuisten snelle, verticale bewegingen. Laat maar dan, zei ik resoluut. Sindsdien drink ik mijn koffie zwart en krijg ik nu koude rillingen over mijn rug als ik per ongeluk koffie met melk en/of suiker drink.

Nu geniet ik van de echte smaak van bonenkoffie uit mijn Jura-apparaat en zie dat mijn jongste dochter (de enige in ons gezin die samen met mij koffie drinkt) het liefst latte macchiato of mocaccino drinkt want de smaak van koffie vindt ze maar smerig. De geschiedenis herhaalt zich en ik vraag mij af wanneer zij de smaak van echte koffie zal gaan waarderen?