Waarom hardlopen écht voor iedereen is (ja, zelfs voor mij) – door Marlou Zuurbier
Ik zal het maar meteen eerlijk zeggen: ik heb hardgelopen. Ja, echt. Niet jarenlang achter elkaar als een soort menselijke metronoom, maar wel lang genoeg om te ontdekken dat hardlopen een briljante sport is. Briljant, omdat je er vrijwel niets voor nodig hebt. Een paar schoenen, lucht (gratis!), en een deur die je open kunt trekken. En zelfs dat laatste is optioneel als je eerst even moet bijkomen van het idee dat je gaat hardlopen.
Het mooie van hardlopen is dat je het helemaal op je eigen manier kunt doen. Hard, zacht, of iets ertussenin dat lijkt op een kruising tussen joggen en net te laat zijn voor de bus – het telt allemaal. Het gaat minder om hoe snel je bent en meer om het moment waarop je besluit: ik ga.
Zelf merkte ik al snel dat hardlopen vooral werkt als je de lat niet te hoog legt. En dat is een kunst op zich. Want hoe vaak ben ik niet naar buiten gestapt met gedachten als: vandaag doe ik een record, om vervolgens na 800 meter te beseffen dat ademhalen toch wel vrij essentieel is en ik dat misschien iets te ambitieus had ingeschat.
Maar juist daar zit de grap. Het hoeft niet perfect. Het hoeft niet snel. Wat mij verraste, was wat het onderweg met me deed. Mijn hoofd werd rustiger. Mijn gedachten minder luid. En zelfs na een mini-run van tien minuten stapte ik weer naar binnen alsof ik zojuist iets groots had gedaan. Niet omdat het indrukwekkend was, maar omdat ik in beweging was gekomen. Die ervaring, die gun ik iedereen.
Misschien is dat waarom ik in 2018 de Raadhuis Pinksterun heb opgezet. (Ja, dat lees je goed: ik ben het schuldige brein daarachter.) Ik wilde een laagdrempelig, vrolijk, lekker-niet-te-serieus-hardloopevenement waar iedereen zich welkom voelt. Beginners, gevorderden, kinderen, opa’s, honden, sokken in sandalen – we oordelen niet. Bij ons draait het niet om records, maar om meedoen en het samen beleven.
En elk jaar weer zie ik het gebeuren: mensen die aan de start staan met lichte paniek in de ogen, om daarna over de finish te komen met een lach die zegt: Kijk mij eens! Ik heb het gewoon gedaan! Dat moment… daar doe ik het voor. Nou ja, dat en de feestelijke chaos die hoort bij een evenement waar iedereen zijn eigen tempo bepaalt.
De Raadhuis Pinksterun is niet bedoeld om je persoonlijk record te verbreken. Het is bedoeld om te ontdekken dat bewegen leuk kan zijn. Echt waar, ook als je dat nog niet gelooft. Het is een uitnodiging om het te ervaren, op je eigen manier en zonder die lat die we graag veel te hoog leggen.
Dus trek je schoenen aan. Of begin met een klein rondje om de hoek. Begin zacht, begin klein, begin met plezier. Want hardlopen is misschien minder een kwestie van talent en meer een kwestie van doen.
En geloof me: als jij eenmaal over die finish komt, voelt dat als het mooiste Pinkstermoment van het jaar.
Marlou
