Vrouwenkracht in De Mossel 2

Ik hang mijn jas op in de gang, besluit dat ik het hier genoeg vertrouw om m’n laptop onbeheerd achter te laten en stap de deuropening van De Mossel 2 in. Het is nog geen 10 uur ’s ochtends maar er wordt al in 3 verschillende talen met elkaar gesproken en de geur van koffie komt me tegemoet. Al snel vindt mijn blik een bekend gezicht: Halima. Ze vraagt of ik wat wil drinken en schuift meteen een stoel aan in de kring van zo’n 40 vrouwen. Vrouwen van mijn leeftijd, vrouwen van twee keer of misschien zelfs drie keer mijn leeftijd. Vrouwen met hijab, vrouwen die geboren zijn als vrouw en vrouwen die later in hun leven beseften dat ze vrouw zijn, vrouwen die Nederlands praten, vrouwen die Arabisch praten, vrouwen die het allebei spreken.

Halima is sociaal-cultureel werkster en organiseert iedere week een koffieochtend voor vrouwen. Deze week bespreken ze de brief die de gemeente heeft gestuurd over het samenstellen van noodpakketten. Voor sommige vrouwen is dit zichtbaar een moeilijk onderwerp, zij zijn ”kinderen van de oorlog” zoals ze het zelf zeggen. Nog niet alle vrouwen hebben de brief ontvangen. Toch lijken alle vrouwen één overtuiging te delen: mocht er iets gebeuren, dan hebben we elkaar. Het is natuurlijk niet het leukste onderwerp om over te praten dus hierna gingen we over op een ander onderwerp: muziek. Iedereen kreeg de vrijheid om een nummer aan te vragen, te vertellen waarom zij daarvoor had gekozen en daarna werd hij afgespeeld over een speaker. Het ging van Born This Way van Lady Gaga tot Ramses Shaffy tot Egyptische bruiloftmuziek. Op een gegeven moment stond ik midden in De Mossel 2 te dansen met vrouwen van allerlei leeftijden en afkomsten op muziek die ik niet kon verstaan met m’n oren maar m’n lichaam leek exact te weten wat ik moest doen.