Volgende halte: station ‘Rust’ – Ilse Ketzer

Naar alle waarschijnlijkheid heb ik dit keer het thema rust gekozen omdat ik zelf op dit moment in een trein zit die alle haltes lijkt over te slaan. Een intercity waarbij het eindstation — of überhaupt een tussenstop — nog ver te zoeken is.

Gelukkig is het een gezellige trein, met mooie mensen, inspirerende projecten en soms ook wat ingewikkelde en verdrietige uitzichten. Maar die laatste razen gelukkig ook weer voorbij. Dat is dan weer een voordeel van een intercity…

Ik weet dat rust nemen noodzakelijk is. Echt, dat weet ik.
Maar jeetje… wat is dat lastig. Want daar is steeds weer dat woordje: moeten.
En terwijl ik dit opschrijf, weet ik ook dat dat voortdurende moeten de productiviteit juist ondermijnt. Toch stappen we steeds weer in diezelfde trein en gaan we gewoon door.

Misschien hebben dieren het beter begrepen. Zij nemen rust instinctief, regelmatig en zonder schuldgevoel. Ze volgen hun natuurlijke ritme en stoppen simpelweg wanneer hun lichaam daarom vraagt. Geen planning, geen overtuigingskracht nodig — alleen luisteren.

Ook bij traditionele samenlevingen is rust geen uitzondering, maar onderdeel van het dagelijks leven. Geen volle agenda’s, geen strak afgebakende werkweken. Rust zit verweven in de dag. Het voedt het lichaam, het kalmeert de geest en het geeft ruimte voor echte verbinding.
Oei… dat klinkt eigenlijk wel heel aantrekkelijk.

Wat zou het mooi zijn als we iets van die — bijna magische — momenten uit de coronatijd konden vasthouden en meenemen naar nu. Weet je dat nog? Minder moeten. Minder haasten. Minder kunnen. Misschien wel een van de weinige lichtpunten uit die periode.

Stel je eens voor: twee zondagen per maand waarop we alles even stilzetten. Geen auto’s, geen vliegtuigen. Je kunt nergens heen — behalve naar buiten, op de fiets of te voet. Of gewoon thuis blijven. Een spelletje doen, sporten, een cake bakken.

Misschien zelfs — vooruit, daar komt-ie — de wifi en 5G even uit.

Geen constante stroom van prikkels. Geen haast. Geen onrust. Lekker naar de Alkmaarderhout, Park Oosterhout, of een rondje langs de singels en hofjes. Alleen, met elkaar, of met een goed boek.

Nu alleen nog even uitstappen bij het juiste station!

Ilse Ketser
www.ziedend.com