Vier het leven met een vlag! – door Dirk Kaan

De vlaggen kunnen uit, de tassen hoog in top. Een vreemde gewaarwording in het straatbeeld. Tegen al die geslaagden zeg ik: “van harte gefeliciteerd”. Tegen de zakkers zeg ik: “kom sterker terug volgend jaar, je kan het!” Een ding is zeker, de stress van het wachten op de uitslag doet gekke dingen met je. Die tas in de vlaggenstok past daar prima bij.

Even een stukje historie, want je schooltas aan de vlag hangen symboliseert al sinds de jaren ‘60 dat het zware werk erop zit. Al die jaren van (last minute) zwoegen, huiswerk (uitstellen) en (elektrisch) fietsen naar school. En het is typisch Nederlands, las ik. Het is een symbool voor het hele gezin. Die hebben namelijk allemaal last gehad van jouw examens.

Zoals jullie mij inmiddels kennen, zet ik zaken vaak in een breder perspectief. Daarom vind ik dat er vaker gevlagd moet worden. Het leven is er namelijk om te vieren. En dat mag je delen. Je veterdiploma? Strik de mooiste strik in de mast. Wijncursus gehaald? Dan hang je sowieso vanaf nu op elk feestje de sommelier uit. Zwemdiploma? De hele buurt mag dat weten. Hang dus meteen je strakke speedo aan de mast. Voelt die ook eens hoe een langere stok voelt. Er is één uitzondering. Na een cursus mindfulness hang je niks aan de vlag, maar je observeert het verlangen om iets aan de vlag te hangen.  

Terwijl ik al die feestelijke tassen zie hangen, dringt langzaam een pijnlijke waarheid tot me door: ik moet binnenkort weer beginnen met een studie. En wat doe ik over twee jaar, als alles meezit? Juist, de vlag uithangen. Maar ja, want hang je eraan als nieuwbakken docent Nederlands? Een koffiemok? Een Powerpoint-presentatie? 20 verveelde pubers? Nee, ik denk dat het een lijdend voorwerp wordt. Dan weet de buurt genoeg.

Dirk Kaan
www.talland.nl/mbo