Vakantie of Trainingskamp? door Arina van Damme

Eindelijk vakantie. Mijzelf losmaken uit de mooiste plek om te wonen, werken en leven. En alle leuke dingen die ik twee weken ga missen. Toch is even weggaan en afstand nemen goed voor de mens. Een andere omgeving, mensen, temperatuur en cultuur.

En toevallig woont mijn zus op deze paradijselijke plek. Lesbos is inmiddels dankzij B&B vol Liefde alom bekend. Het is een authentiek, onbedorven vakantieparadijs en al bijna dertig jaar lang mijn tweede thuis dankzij de emigratie van mijn zus die er haar Griekse leven heeft opgebouwd.

Vakantie betekent voor mij dat er niet te veel anders hoeft te zijn dan mijn leventje hier. En laat ik nu een mede-vakantiegenoot hebben die op dezelfde wijze vakantie viert als ik.
Dat gaat als volgt:
Om 8.00 uur sharp liggen we in zee voor onze appartementen en zwemmen een stukje. Daarna worden de kranten gelezen op het terras bij een kop koffie, Duolingo Spaans en Grieks geoefend. De mountainbikes (die nu en dan worden ingeruild voor wandelschoenen) staan startklaar voor de uitdaging die om 10 uur start: een flinke fietstocht. De grenzen zoeken we graag op. Geen zee te hoog voor mijn sportieve vakantievriend. Hij daagt me uit: “Trainingskamp van Koningsbrugge, mevrouw Van Damme!” roept hij dan.

Heerlijk sporten met deze man. De endorfines knallen van mijn knalrode gezicht.
Honderden hoogtemeters overwinnen wij, altijd met koffie bij de pauze. Eten hebben wij niet nodig, ons lunchpakketje ligt in de studio klaar. Opfrissen in zee, siësta houden, werken, lezen. Er wordt vast nog een stuk gezwommen – soms wel twee kilometer in de golven – en gewandeld in de namiddag of avond.

Om 18.00 uur zitten we op een of ander terras tot zonsondergang, met een mystery guest: mijn zus, nichtje, neef of een combinatie daarvan. Het eten lijkt elke dag op elkaar: heerlijk Grieks, met veel tzaziki en retsina voor mijn vriend, en thee voor mij. We delen wat salades en hapjes.
Als we naar huis lopen, lonkt de zee voor een donkere zwemtocht. De zaklampjes leggen we op het strand om ons enigszins te verlichten, want het is er aardedonker. Soms zeevonk met zicht op het eeuwenoude Molivos, met daarachter de lichtjes van Turkije.

Daarna opwarmen met thee en vroeg naar bed. Om 7.30 uur mogen we weer. Repeat. En dat veertien dagen lang, voluit genieten.
En dan na 14 dagen weer naar huis. Fijn thuiskomen in “de kerk”. Binnen 24 uur ben ik aan zee te vinden. En bij mijn duik in de zee van Egmond denk ik: heerlijk. Grijze luchten, een zee met stroming en kwallen, witte schuimkoppen. Ik ben weer thuis.

Arina van Damme