Trots – door Peter Visser en Walter van Westbroek

Vandaag schrijven we een column met z’n tweeën. Kan dat? Jazeker… let maar op. Ik schrijf samen met Walter. Walter van Westbroek is mijn compagnon, samen zijn we de eigenaren van de Henrys groep. Eetcafé Pluim is een onderdeel van onze groep. Dat wil zeggen… nog wel.

Eerst een beetje geschiedenis. Zeven jaar geleden begon het avontuur Pluim aan de Ritsevoort. Voor de echte Alkmaarder beter bekend als de Vestibule. Wij mochten in de grote schoenen van Wim Kaspers stappen. Een café dat gastvrijheid ademt. In de vloer, de bar, de lambrisering, de lampen zit gastvrijheid. We noemden het soms de Lampetkan van Aladdin. Want het is geen vanzelfsprekende plek. Maar als je de kan poetst met de gastvrijheidsdoek, komt er een mooi eetcafé uit.

We wisten zeker dat we iets wilden doen met kip. Café Kip was de werknaam, echter op FB ontstond een wervelende discussie over wat de nieuwe naam zou worden van de oude Vestibule. Wel honderd namen kwamen voorbij… waaronder Pluim, en Pluim werd het. Eetcafé Pluim. Het avontuur was gestart. Pluim veroverde al snel een plek in de Alkmaarse horeca. Een eetcafé waarbij diverse generaties elkaar ontmoetten. Je kon je vader en moeder er aan de bar vinden, maar ook je kinderen en natuurlijk je vrienden.

Pluim ontkwam natuurlijk niet aan de coronaperiode, maar overleefde als winkel met maaltijden en snuisterijen en toen dat niet meer mocht, ging Pluim samen met Klunder verder in een SRV-wagen. Voor corona kwamen we Zep tegen, achter de bar bij Jong Belegen. We raakten in gesprek en op 31 augustus hebben we Zep met paard en wagen opgehaald bij zijn oude baas. We hadden al snel door dat we een pareltje in huis gehaald hadden. Omdat hij alles goed deed? Nou, veel wel, maar we konden hem ook wel eens achter het behang plakken. Maar gastheerschapsgenen, daar word je mee geboren. Als je het moet leren, wordt het een trucje. Maar Zep is ermee geboren. Zep zijn ster rees snel. De barkeeper werd bedrijfsleider.

In die tijd hadden we ook wat gerommel in de keuken. We waren op zoek naar een nieuwe chef-kok. De keukenploeg van Klunder schoof Maks naar voren. Ik was er nog niet zo zeker van. Ik ken Maks al zo lang hij oud is en tja, is hij dan al klaar voor zo’n groot avontuur? Ik zat ernaast, want Maks bleek de volgende parel. Hij bracht rust, reinheid en regelmaat. En niet alleen dat, hij bracht evenwicht, smaak en vriendschap in de keuken. En niet alleen in de keuken, hij schuwt ook de voorkant niet. Zegt iedereen vanuit “’t Luik” gedag. En waar in al onze andere bedrijven de keuken heilige grond is, hebben we nog nooit zoveel gasten in de keuken gezien om een knuffel te halen bij Maks. Gastvrijheid en smaak zit dus in beton gegoten bij deze twee.

En wat wil nu het geval… Dit koningskoppel gaat Pluim per 15 januari overnemen en daar zijn wij onvoorstelbaar trots op. Natuurlijk zijn we er trots op dat we vorm hebben mogen geven aan deze twee. Het is toch zomaar ontstaan in ons Pluimpie… Maar nog trotser zijn we dat deze twee het avontuur aangaan, dat ze de legacy van Pluim doorzetten. Deze twee jonge gasten waren in staat om een team te kneden en de backbone te worden van één van de leukste horecabedrijven van Alkmaar. Zelfs Wim Kaspers kan daar een beetje trots op zijn. Zijn zorgvuldig opgebouwde gastvrijheidsicoon is in vertrouwde handen van Zeppie en Maksi. En dat vervult ons met enorme trots. Wordt het een afscheid? Zeker niet. Het wordt een nieuw begin en bovendien: afscheid nemen bestaat niet.

Gelukkig nieuwjaar

Peter Visser
Walter van Westbroek