Transfer – door Peter Visser

Ik ben verhuisd, niet van adres, energieleverancier of provider, maar van de vaste plek van mijn column.
Van de Flessenpost naar Het Waagstuk en waarom? Ik heb geen idee, maar mijn management en zaakwaarnemer waren al maanden keihard aan het onderhandelen. Ik mocht me er niet mee bemoeien, ik moest alles overlaten aan juristen en zaakwaarnemers.

Tijdens het overleg hoorde ik maar niks. De spanning steeg tot een hoogte die ik bijna niet kon verdragen. Het leidde tot een schrijversblock en een gevoel in mijn lijf dat ik het beste kon omschrijven als burn-outverschijnselen. Thuis was ik niet meer te genieten en ook op mijn werk kon ik alleen maar doen met een donkere zonnebril op en een geluidsdichte koptelefoon. De prikkels waren me te veel. Er zijn momenten geweest dat ik mijn pen aan de wilgen heb willen hangen, niks kwam er meer uit mijn handen. En toen kwam het verlossende woord, of liever het verlossende bedrag. 100 miljoen transferbedrag en voor elke column nog eens 50.000 euro. Ik was eigenlijk van plan om deze bedragen voor me te houden, maar ik realiseer me dat ik onderwerp zou worden in elke talkshow en dat als mensen zouden gaan gissen naar de bedragen, er misschien wel 200 miljoen en 100.000 per column genoemd zouden worden. En dat had het juiste transferbedrag helemaal uit zijn verband getrokken, met als gevaar dat ik dan weggezet zou worden als een geldwolf en dat wilde ik te allen tijde voorkomen.

Want schrijven, daar gaat het om en niet het geld; alhoewel, toen mijn zaakwaarnemer nog met een voorstel kwam van een nieuwssite uit Qatar, heb ik wel even getwijfeld, maar wat kan ik schrijven over een zandbak. Ik heb besloten dat niet alles om geld gaat, het gaat tenslotte om de lezers van Het Waagstuk en dat belang mocht ik niet uit het oog verliezen. Dan maar iets minder. De contracten werden getekend en de champagne vloeide rijkelijk.

De rust kwam terug, de burn-outklachten verdwenen als sneeuw voor de zon en de koptelefoon en de zonnebril konden weer af. Ik kan weer rustig slapen; tegelijkertijd werd ik wakker. Naast me lag gelukkig de liefde nog te snoozen, op mijn nachtkastje geen Rolex en ook de Ferrari had geen plaats gemaakt voor mijn oude vertrouwde Pick-Up. Buiten rook ik dat buurman boer zijn land bemest had en de paarden schopten vertrouwd tegen de staldeur, wachtend op hun ontbijt. Het enige wat wel waar was van de droom, was de transfer. Ik ben verhuisd en waarom? Ik kon gewoon geen nee zeggen tegen het enthousiasme van Sylvia Blok, mijn nieuwe columnbaas. Ik kon geen nee zeggen tegen de nieuwe schrijvers, de nieuwe columnisten: Alex, Goof en Ton. Alle drie binnenstadters, die met een blij gemoed niet alleen naar de wereld kijken, maar ook naar Alkmaar. Een nieuw elan, mooie kleuren en een frisse wind. Vind ik het spannend? Natuurlijk vind ik dat. Een andere dag, we verschijnen nu op donderdag en een andere omgeving.

Maar uiteindelijk is het schrijven het leukst. Ik mag graag stukjes delen over mijn leven en dat ga ik hier ook weer doen. Schrijven over mijn leven, mijn paarden, honden, mijn werk, hier en daar een kleinkind en Alkmaar. Soms vrolijk en ontspannen en soms kritisch, want ook de binnen- en de buitenballonners houden we nauwlettend in de gaten. Ik heb er zin an.

En toch past hier een mooi vaarwel naar de Flessenpost; dank jullie wel dat jullie me de gelegenheid hebben gegeven om te schrijven; ik heb van elke letter genoten en wist niet dat ik het schrijven zo leuk vond. Dank aan de lezers van de Flessenpost. Ik heb jullie reacties op mijn stukjes als geweldig ervaren. Ik hoop ze ook hier weer te krijgen en anders heb ik altijd mijn 100 miljoen nog…

Peter Visser