STUK! – door Theo Hollenberg
Ik heb een tangetje ergens in mijn schuur liggen dat ik eigenlijk altijd pak als ik een tangetje nodig heb. Dat is zo’n tangetje dat eigenlijk stuk is maar, als je het handig vastpakt, nog steeds werkt. Dus eigenlijk lichtelijk irritant, maar te vertrouwd om weg te gooien.
Erger nog: ik heb nog zo’n tangetje ergens onder in mijn gereedschapskist. Nagelnieuw, nog nooit gebruikt en helemaal klaar om de moeilijkste tangetjestaken met gemak en goed in de hand liggend op te pakken.
Vandaag vroeg ik me af waarom ik dat tangetje niet gewoon weggooi en dat nieuwe tangetje promoveer tot mijn ’tangetje van dienst’. En opeens begreep ik het. Eigenlijk lijkt mijn tangetje behoorlijk op mijzelf. Niet nieuw meer en hier en daar scheuren in het handvat, ook niet meer helemaal goed functionerend maar met een beetje goede grip nog uitermate geschikt om de taak die voorligt tot een goed einde te brengen.
In het kader van duurzaamheid had ik dus ook dat tangetje vrij simpel met een passend schroefje en een beetje ducttape weer volledig naar behoren kunnen laten functioneren, maar een deel van mij zei: ‘Joh, je hebt een nieuwe liggen dus dat hoeft niet’.
Volgens mij is dat met mensen net zo. Met een beetje psychische duct-tape, een fysiek schroefje, een beetje mentale ondersteuning en/of een fysiek hulpmiddel (zoals mijn eigen verticale muis waar ik al jaren heel blij mee ben) kunnen mensen nog jaren mee in het arbeidsproces.
En zo blijkt dan dat in onze consumptie/wegwerpmaatschappij STUK misschien toch niet echt STUK is omdat het succesvol gerepareerd kan worden en dat mensen met een beetje goede wil en ondersteuning zich nog heel lang nuttig kunnen voelen.
Het nieuwe tangetje gaat in de gereedschapskist van mijn zoon en ik heb toch nog maar even een passend schroefje gezocht. Zo vindt alles weer zijn plek.
Theo Hollenberg
