Studentenleven, reizen en nieuwe uitdagingen: even voorstellen – door Júne van der Ende

Beste lezer,
Vanaf vandaag schrijf ik elke maand een column voor het Waagstuk. Als eerste zal ik mezelf even voorstellen, dat is wel zo beleefd als ik jullie de komende maanden moet vermaken met mijn schrijfkunsten. Ik ben een 18-jarige student en heb net de eerste week van de studie journalistiek overleefd.

Op dit moment zit ik in de trein mijn levenskeuzes te overwegen, want wie kiest er nou voor om vrijwillig elke dag drie uur in de trein te zitten? Net als elke andere student ben ik wanhopig op zoek naar een kamer in de mooie stad Utrecht, helaas nog zonder resultaat. Ik geloof dat ik de afgelopen weken nog nooit zo vaak ben afgewezen en ben geghost door mensen op Facebook, en dat zegt wat als een single, 18-jarige.

Naast mijn studie in Utrecht woon ik thuis in Heiloo, samen met mijn ouders. Ik heb twee oudere broers en ben daarmee de jongste uit mijn gezin. Ik heb de havo in Alkmaar afgerond op 16-jarige leeftijd en vond mezelf nog wel erg jong om gelijk te studeren. Dus heb ik het afgelopen jaar in Amerika doorgebracht als exchange student. Ik heb daar ruim 10 geweldige maanden gewoond en hoe cliché het ook klinkt, ben ik echt wel als een veranderd persoon thuisgekomen. Toen ik na 10 maanden thuis kwam in Nederland, merkte ik dat ik de “normaalste” dingen kon waarderen: water rechtstreeks uit de kraan drinken, gezond eten, het openbaar vervoer (wat ik nu na een week wel alweer helemaal zat ben), en natuurlijk mijn eigen bed.

In het kort ben ik alles nog een beetje aan het uitvogelen en ben ik mijn nieuwe leven en studie aan het ontdekken. Een paar dingen die je echt over mij moet weten: ik hou erg van actief bezig zijn en sporten, maar zou nooit extra vroeg mijn bed uitstappen om een sportles te volgen. Ik hou van feestjes en social kletsen, maar kan ook een avond lang op de bank opgekruld naar de meest sappige romcoms kijken. Ik haat koffie, maar drink elke dag thee. Ik hou van dieren en heb graag mijn hond en kat om me heen, maar toch ervaar ik een mental breakdown als een spin te dichtbij komt.

Net als alle studenten ervaar ik de alledaagse struggles die om de hoek komen kijken tijdens het volwassen worden: proberen de connecties met vrienden en familie sterk te houden, terwijl ik me met al mijn energie in mijn studie stort, daarnaast rijlessen inplannen en nog tijd over hebben voor werk (want het studentenleven is allesbehalve goedkoop).

Al met al probeer ik zo realistisch mogelijk te zijn en hoop ik dat ik niet alleen medestudenten, maar iedereen aanspreek. Ik heb in ieder geval heel veel zin om elke maand met jullie te mogen kletsen.