Stamgasten – door Geoffrey Put

Ik mocht weer even aantreden voor ’n nieuwe column. Dus heel kort de gebruikelijke lichte paniek, maar al snel had ik wat op papier gezet. Hoefde op m’n werk, noem het liever hobby, alleen maar even om me heen te kijken en ik wist het gelijk. Ik hou het vooral lekker dicht bij huis, beetje letterlijk en figuurlijk. Want nu ’n verhaaltje over de stamgasten van de bruine kroeg.

Veelal mannen, maar uiteraard ook dames, die vrij frequent ’n authentiek café bezoeken. ’n Traditionele, ouderwets ingerichte kroeg met veel donkerbruin hout. Er zijn er gelukkig nog ’n paarvan in Alkmaar.

Stamgasten, de meeste cafés hebben ze in alle soorten en maten. De stille genieter, de luidruchtige gast, de prater, de luisteraar, de grappenmaker, de chagrijn, de gokker, de biljartliefhebber, de dobbelaar. Herken je jezelf al ergens in..?

Het mooie van ’n stamcafé is dat vrijwel elke vaste gast (we praten niet over klanten, die heeft Albert Heijn) elkaar kent en dus ’n praatje aan de bar of de stamtafel zo gelegd is. Vaak om ’n uurtje of vier druppelen ze binnen, het zogenaamde borreluur. Wij noemen het heel simpel de middagdrinkers. Want waarom wachten tot het avond is… Stonden we, de oude garde, vroeger ’s nachts nog weleens op het Waagplein of de Platte Stenenbrug, en moesten er ook regelmatig uitgeveegd worden, tegenwoordig zijn we voor donker weer thuis. ’s zomers dan hè!

Lekker ’s middags ’n biertje drinken aan de bruine toog, ’n praatje maken, biljartje leggen of gewoon ‘slap ouwehoertje’.
Soms is de barman ook net ’n maatschappelijk werker. Of zelfs ’n beetje mantelzorger… Maar op ’n leuke manier natuurlijk! ’n Infuus aanleggen kan ik niet, maar ’n mooi getapt biertje met liefde intappen gaat me gelukkig nog goed af, haha. En altijd met luisterend oor hè. Want het blijft vaak niet lang stil, iedereen heeft wel z’n verhaal dat hij graag verkondigt. Dat je sommigen al meerdere
keren gehoord hebt, maakt niet uit.

Vooral in de zomermaanden is het ook leuk om toeristen te verwelkomen. De meeste dan… Vrijwel altijd zijn ze erg enthousiast over ons stadje. Trots vertel je er soms dan iets over. Ook in
steenkolen-Engels en kroegen-Duits. Je bent in zo’n geval ook ’n soort van VVV-medewerker. En geinig is het dan als ze het jaar daarop weer voor je neus staan, ‘want het was zo gezellig toen’.
‘Herken je ons nog?’ Vaak wel, al moet er dan eerst wel even gegraven worden in het troebele geheugen!

Maar terug naar de stamgasten, die vaak dagelijks, of anders zeer regelmatig, het café binnenlopen. De middagdrinkers hoeven geen luide muziek, al wordt de juiste muziekkeuze dikwijls wel
gewaardeerd. Maar ga dan niet net onder die box zitten… Veel sixties, seventies en eighties-muziek en af en toe ’n Hollandstalig plaatje ertussendoor. Roept u maar! In de avonduren, en in het weekend, gaat de muziek vaak ’n tandje harder, maar dat laat ik graag aan de jonge garde over. Stamgasten hebben ook vaak hun eigen stekkie, waar dan ’n barkruk vrijgemaakt wordt als de desbetreffende gast binnenkomt, en z’n plekkie is bezet.
Beetje dollen met elkaar, beetje jennen. Maar ook hier geldt: als je uitdeelt, moet je ook kunnen incasseren natuurlijk. En vaak worden dan intussen de stokoude koeien uit de prutsloot gehaald.
En worden ze stiekem ’n beetje aangedikt… Als er maar gelachen kan worden, al gaan ze af en toe ’n stevige discussie ook niet uit de weg hoor. Het kan allemaal, al proberen we de politiek wel
zoveel mogelijk te vermijden. Er is tenslotte al ellende genoeg… Onder de mensen zijn, daar wordt niemand slechter van.

Je hebt cafés in diverse vormen, grandcafé, eetcafé, wijnbar, cocktailbar, danscafé, feestcafé, koffiehuis, loungebar, taverne, bodega, pub, brasserie, homobar, studentencafé, proeflokaal en zelfs kattencafés, maar voor mij gaat er niets boven de onvervalste donkerbruine kroeg! Met z’n stamgasten natuurlijk! Er zijn er nog ’n paar in de binnenstad waar we trots op kunnen zijn, ik noem café Bruintje,
de Pilaren, Ossenhoofd, ’t Hartje, de Pimpelaer, de Stapper, Jong Belegen en uiteraard ook mijn stekkie Amstelhoek.

Zonder stamgasten geen café, zij vormen het kloppend hart in de kroeg waar je zo heerlijk de tijd kunt vergeten… Misschien komen we elkaar binnenkort wel ergens tegen aan de bar.

En anders zeker tot ziens!

Groeten, Geoffrey.