Spiegel – Ilanda de Dood

“Ik zei toch dat je je voeten op moest tillen, dit krijg je er nou van”. De stem van de vader overstemt het gekrijs van zijn kind. Ik stap net de roltrap van station Alkmaar af na een bezoek aan een andere leuke stad. Ik heb het niet gezien maar ik hoor en begrijp dat een jongetje van een jaar of vier vanaf de grote betonnen trap naar beneden gevallen is. Hij ligt nu op het stationsplein en zijn vader staat naar hem te roepen vanaf de vijfde tree.

Het kind staat op en zegt: “Goed dat je het zegt, papa, ik zal voortaan beter opletten, het was niet zo handig van me” en hij gaat opnieuw de trap op. Zegt het jongetje dit echt? Nee, natuurlijk niet. Na ‘Dit krijg je er nou van’ van papa gaat zijn kind nog harder huilen en hij gaat erbij liggen alsof hij nooit meer op kan staan. De vader komt naar beneden, pakt de rechterhand van het jongetje en sleurt hem overeind. Terwijl vader blijft mopperen en het jongetje blijft huilen gaan ze samen via de roltrap naar boven. Het kleine mannetje hangt als een slappe pop aan de hand van zijn vader. Ik kijk ze na terwijl de wereld om me heen verder gaat.

Ik vraag me af wat maakt dat de vader niet zegt “Oh jee, je bent gevallen, gaat het lieverd?” waarop het kind kan antwoorden of zijn knieën en billen al dan niet pijn doen. Daarna kan papa troosten als dit nodig is of ze kunnen samen opgelucht lachen wanneer het allemaal wel mee blijkt te vallen.

Als mensen krijgen we deze vaardigheden niet automatisch in ons pakketje eigenschappen mee. Communiceren en inleven gaan niet altijd vanzelf. We volgen trainingen en cursussen om te leren afstemmen, invoelen en verwoorden. Zelf ben ik opgeleid als Kindertolk dus mijn brein gaat nog een stapje verder als ik de rug en het ruggetje van vader en zoon zie verdwijnen richting de perrons. Kan het zijn dat het te confronterend is voor deze man om de pijn van zijn zoon onder ogen te zien omdat hij dan zijn eigen onbewuste pijn gaat voelen? Kinderen spiegelen met hun gedrag onze blinde vlekken. Ze leren ons op die manier waar we nog aan mogen werken.

Als gedrag van je kind diep raakt is het meestal ook spiegelgedrag en mogen we hier iets mee doen. Kinderen doen dit onbewust, zo sterk zijn ze met hun ouders verbonden en ze willen niets liever dan dat papa en mama zichzelf zijn. Als een kind regelmatig boos is kan het zijn dat papa of mama te vaak boos reageert of  dat ze juist vaker hun boosheid mogen laten zien. Huilbaby’s die lichamelijk helemaal gezond zijn spiegelen hun kersverse ouders vaak oud verdriet dat nog niet verwerkt is.

Ik loop langs de fontein die voor de fietsenstalling ligt. Het water spuit in gekleurde stralen omhoog en twee kleine meisjes stampen met hun blote voetjes in het water. Hun vaders zitten op de betonnen rand en kijken toe. Eén van de vaders roept iets naar de meisjes. Ik kan het niet verstaan, zijn woorden klinken vrolijk.

Ik blijf even staan kijken en besef dat de wereld om ons heen eigenlijk één grote spiegel is. Het hangt ervan af met welke bril je kijkt. Nu ik me blij voel zie ik de vrolijk springende meisjes en als mijn hoofd te vol zou zijn zou ik me misschien storen aan hun gegil en aan het geroep van de vader.
Ik loop langzaam verder en bewonder de gevel van de voormalige Sigarenfabriek waarin nu gezondere zaken verkocht worden. Een zonnestraal komt achter een grijze wolk vandaan en beschijnt de watertoren. Ik hoor het gepiep van de treinen. Ik hoop dat de vader en zijn zoontje samen genieten van hun treinreis.

Ilanda de Dood
www.kindertolkalkmaar.nl