Parkje – Ilanda de Dood

Er kriebelt iets op mijn arm. Door mijn wimpers zie ik dat het een lieveheersbeestje is die me even komt groeten. Ik lig samen met buurtbewoners op yogamatten die in een cirkel in een sprookjesachtige omgeving liggen. Ik doe mee met de wekelijkse yogales die in de zomermaanden op woensdagavond door De Yogareis buiten gegeven wordt. De avondzon piept door het bladerdak boven me.

‘Hé, hallo, hallo’. Een luide, wat dwingende stem zorgt ervoor dat tien paar ogen verschrikt opengaan. ‘Hoe kom ik aan de sleutel van dit parkje? Er is maandagavond een wandeling en we willen hier kijken’. De stem van docent Lara schakelt in volume om hem te woord te staan. Als de man even later met het antwoord op zijn vraag het parkje verlaat, duurt het even voordat mijn adem weer rustig is. Ik voel een grinnikende lach opkomen.

Twee van mijn grote hobby’s komen hier samen. Twee werelden waarin ik bijna nooit dezelfde mensen tegenkom. Deze man ziet mensen die waarschijnlijk weten waar de sleutel van het hek te vinden is. Dat ze met hun voeten in de lucht en met gesloten ogen liggen valt hem misschien niet eens op. Ik doe al jaren aan yoga en ik ben nog langer lid van De Historische Vereniging Alkmaar. De maandagavond erna zou ik meelopen met de wandeling Station & Spoorbuurt die door hen georganiseerd wordt.

Het Bram Daalderhof waar ik op mijn matje lig is een oase middenin de Spoorbuurt. Er staan oude naald- en berkenbomen en er vliegen kleine vogeltjes. Er is een speeltoestel voor kinderen en een grasmat die gemaakt lijkt voor de yogalessen.

Inmiddels geeft de weer zachte stem van de docent aan dat de afsluitende ontspanning ten einde is. We mogen onze vingers en tenen bewegen en rechtop komen zitten voor een kop thee.
In mijn eigen bubbel loop ik even later door het hek, geaard en ook een beetje zwevend.

Vijf dagen later loop ik, op een hele andere manier aangesloten op de omgeving, door dezelfde buurt. Met mijn ogen en oren gespitst luister ik naar de gids die onze groep begeleidt. Hij vertelt over de verschillende architecten die deze buurt ontworpen hebben waardoor de huizen zo veelzijdig zijn. Ik zie opeens voor me hoe achter de grote ramen in de Spoorstraat vele winkels hun waren verkochten. Ik hoor nog een keer het verhaal over de strijdvaardige bewoners die de wijk in de zeventiger jaren van de sloop hebben gered.

Op het Stationsplein wordt me duidelijk hoe de verschillende verbouwingen aan het station het huidige uiterlijk hebben bepaald. Als we langs mijn huis in de Stationsweg lopen wijs ik degene die naast me loopt op de twee schildjes die op de oortjes van de dakkapel bevestigd zijn. Op het ene schildje is een schedeltje te zien en op de ander het wapen van Alkmaar. ‘De Dood Alkmaar’, ik heb ook mijn handtekening gezet op het pand waar ik al jaren met heel veel plezier woon en werk.

Via de stoep met tegels waarop kenmerken van panden uit de buurt staan lopen we weer terug de Spoorbuurt in. De actie van de roepende man heeft zijn doel bereikt. Het hek van het Bram Daalderhofje staat nog open. In het park vertelt de gids over de man naar wie het parkje in 2021 vernoemd is. Bram Daalder groeide op in de Snaarmanslaan. In de Tweede Wereldoorlog was hij een dappere verzetsstrijder. Op 24-jarige leeftijd overleed hij in een concentratiekamp.

De spraakzame gids heeft even geen woorden meer. Zijn adem verdiept zich en hij kijkt de groep rond. Twintig paar ogen kijken terug. Het is doodstil binnen de groep. Ik hoor de bomen ruisen. Weer komen mijn twee werelden samen.

Ilanda de Dood
www.praktijkdrebbel.nl