Paaltje voor paaltje – het verhaal van Jim

We zitten eind november. Het leven kabbelt lekker door: werk, ontspanning, alles in balans. En dan sta je ineens bij de huisarts met een doorverwijzing in je hand.

Er wordt een coloscopie gepland voor eind december. Prima, denken we nog. Maar dan belt het ziekenhuis: de echo kan al na het weekend. Dat voelt ineens sneller dan verwacht. Onze gedachten zijn nog luchtig, al sluipt er ook wat onrust binnen. Ach, die echo zal vast duidelijkheid geven.

Op de radiologie worden we ontzettend vriendelijk geholpen. De echoloog ziet een paar plekjes. Meer horen we nog niet. Wachten dus.

Nog geen dag later belt de MDL-arts. De plekjes zijn verdacht. De coloscopie eind december wordt geschrapt. “We nemen de regie over,” zegt hij rustig maar beslist. Deze week nog een MRI. Maandag al een coloscopie.

En zo staat begin december alles ineens op z’n kop. Gedachten schieten alle kanten op: van er is niets aan de hand tot de donkerste scenario’s. Tranen, emoties, alles komt los.

Sinterklaas komt eraan, onze traditie: gourmetten met z’n drieën en kleine cadeautjes. Normaal schrijf ik een luchtig gedicht over ons jaar, waarin ik ons op de “hak” neem. Dit keer lees ik een heel ander gedicht voor. Eén over doorgaan. Over volhouden. (Lees mijn eerste column).

Door open te zijn, krijgen we zoveel warmte terug. Stapels kaartjes. Bossen bloemen. Lieve woorden.

Eén zin blijft hangen van een goede vriend: “Kijk paaltje voor paaltje. Niet verder dan het volgende paaltje.” Want alles kan veranderen na elk onderzoek. Dus zo leven we nu: tot het volgende paaltje.

Ondertussen verandert onze agenda compleet. Een trip met AZ naar Pristina voor de wedstrijd tegen FC Drita — al geboekt en betaald — moet worden afgezegd. Zonde, want juist die kleine Europese wedstrijden vind ik geweldig, waar “massaal” niet heen gaat. Maar gezondheid gaat voor. Vakanties, plannen… alles schuift op.

De MRI komt. Een week later de coloscopie. De voorbereiding is simpel maar pittig: drinken, drinken, drinken… en laxeren.

Best gespannen ga ik het onderzoek in. Het team is opnieuw geweldig. Door de spanning ben ik tijdens het roesje klaarwakker en kijk ik mee op het scherm. Vrijwel meteen zie ik het zelf: de verstopping. Na afloop volgt direct het gesprek. Mijn vrouw zit naast me. De tranen zijn nu nog heftiger dan eerder die week. Gedachten razen weer. Tot dat stemmetje terugkomt: Paaltje voor paaltje, Jim.

Er volgen nog meer scans: CT, PET. In tweeënhalve week tijd voelt het alsof we bijna in het ziekenhuis wonen.

Alle uitslagen worden besproken met de MDL-arts en daarna met de casemanager — wat een verademing om zo iemand te hebben. Al snel is duidelijk: de tumor in de dikke darm moet zo snel mogelijk ontlast worden. De dag voor Kerst staat een stoma-operatie gepland. Er is eigenlijk geen keuze. Dit is nodig om te blijven leven.

In een week tijd bereiden we ons voor. Praten. Veel praten. Met elkaar, met familie, met vrienden. Steun zoeken en steun krijgen.

De diagnose is helder en hard: darmkanker met uitzaaiingen naar de lever en een aanliggende lymfklier.

December waar een ieder toeleeft naar de kerst en oud-en-nieuwperiode is aan ons voorbijgegaan.

Nog niet zo lang geleden leek alles vanzelfsprekend: een fijn gezin, leuk werk, een goed leven. En ineens staat alles stil.

In de volgende blog neem ik je mee in de stoma-operatie… en hoe het leven daarna verdergaat.