Opgehoopte energie – door Marlou Zuurbier

Herstel is confronterend. Zeker als je gewend bent om te bewegen, te regelen en altijd “aan” te staan. Stilzitten voelt dan niet als rust, maar als verlies. En laat dat nou precies zijn wat er gebeurt als je lichaam keihard op de rem trapt. In mijn geval: een dubbele nekhernia en een operatie die eerlijk gezegd geen moment onderschat wílde worden. Maar dat achteraf toch een beetje was.

De eerste weken zijn simpel: liggen, herstellen, niet veel kunnen. Maar daarna begint het pas echt. Mijn hoofd draaide namelijk al snel weer overuren, terwijl mijn lichaam nog ergens op halve snelheid zat. En dat botst. Soms letterlijk pijnlijk, soms gewoon frustrerend.

Toch zit daar ook iets interessants in. Bewegen binnen de grenzen helpt. Elke paar honderd meter voelt als een mini-overwinning. Niet spectaculair, wel essentieel. Het dwingt me om te doseren, te luisteren en misschien nog wel het lastigst, te accepteren.

En dan is er nog iets anders. Iets wat ik niet zag aankomen: de hoeveelheid liefdevolle ondersteuning. Kaartjes van mensen van wie ik het niet verwachtte, appjes, fruitmanden en bossen bloemen. We hadden serieus vazen tekort. En chocola. Veel chocola. Blijkbaar een uitstekend medicijn, want de oxycodon kon daardoor al snel de kast in. Dopamine doet ook gewoon z’n werk.

Het relativeert. Het verzacht. En het helpt je erdoorheen.

Herstel is geen sprint. Het is gecontroleerd vooruitgaan, met af en toe een stukje chocola als extra duwtje in de rug.

Marlou