Onthaasten op Lesbos – door Arina van Damme

Half oktober kwam ik thuis van mijn vakantie/familiebezoek op Lesbos. Bij velen bekend vanwege vluchtelingenkampen en B&B Vol Liefde. Sinds 1998 een vertrouwde plek voor mij aangezien mijn zus met haar Griekse familie er woont. Ik ben er kind aan huis. Ken het halve eiland en veel bijzondere plekken. Een land vol natuurschoon en zonder massatoerisme. De voornaamste bron van inkomsten zijn olijven, feta en ouzo en daarna toerisme. 

 Is het leuk om jaar in jaar uit naar dezelfde plek te gaan? Ik leer elke keer weer iets over het Griekse leven en kan mij er sportief enorm uitleven met uitdagende fietstochten want veel bergen, zwemtochtjes langs de kust want geen stroming en wandelingen door het prachtige, rustige landschap. Het Griekse leven is nogal anders dan ons Nederlandse leven. Voor elke Griekenland bezoeker is dit herkenbaar denk ik.

Bij Grieken draait het om familie, tradities, samen eten, drinken, het leven delen, uren bijpraten met 1 kopje koffie en haast komt niet voor in het Griekse woordenboek. Ouderdom verdient respect. Twee weken lang geen politie, boa’s, vaste afspraken, agenda’s, verkeersregels of fatbikes.
Twee weken lang de fiets niet op slot, de deuren open.

Er zijn geen verkeersregels en op Lesbos is echt maar één stoplicht. Alles gaat vlekkeloos, met ieder wordt rekening gehouden en nogmaals, haast bestaat er niet. De kat, hond, auto van links, fietser, schildpad, oud en jong, alles en iedereen krijgt voorrang.

Ik had het geluk een Griekse bruiloft mee te maken in onze familie.
De doop en het huwelijk zijn de twee hoogtepunten in het familieleven, zoals Pasen dat is als feestdag. Alles staat stil. Het stadje waar mijn familie woont is bezig met het huwelijk en alle tradities daaromheen. Winkels sluiten ervoor, velen gaan naar de kerk.
De ceremonie is plechtig terwijl mensen in en uit lopen en buiten de kerk vooral bijpraten en gekleed zijn als heuse Grieken, grote zonnebrillen, zwarte pakken voor de heren en de dames tiptop verzorgd, trots en zeer vrouwelijk gekleed. De kinderkopjes in het stadje worden bedwongen met pumps.
Kosten nog moeite worden gespaard. Vrienden, familie, kennissen, ieder die kan draagt zijn steentje bij om het huwelijk te doen slagen, het gaat om vieren, genieten.

In zo’n stadje leef je dicht op elkaar en zijn er ook wel eens ruzies of zakelijke verschillen.
In deze tijden staat vriend en vijand naast elkaar. De traditie is belangrijker dan de geschillen.

Elk jaar ga ik weer met een mooi inzicht naar huis. Deze keer is het het engelengeduld. Of de Griek nu moet wachten bij de kerk (ceremonie duurt minimaal en uur en is al zeker een half uur later gestart) tijd moet nemen voor het bereiden van de maaltijd (rode bieten moeten ECHT 2 x gekookt worden, voorverpakt is ondenkbaar en kan rekenen op de strenge blik van mijn zwager als zus lief dit koopt bij de plaatstelijke Lidl) of het wachten bij de kapper.
Vaste tijden afspreken blijft lastig.
Alles verschuift altijd en niemand heeft er problemen mee, behalve de toerist zoals ik. Na 28 jaar familiebezoek ben ik daar nog steeds niet aan gewend en toch zie ik nu alweer uit naar de volgend jaar.
Dan mag ik weer 14 dagen onthaasten in dit prachtige Griekse cultuur waar alles draait om andere zaken dan ambities, haast en perfectie.

Wat mij al 28 jaar lang triggert is de geweldige combinatie van Griekse mannen met buitenlandse vrouwen.

Daarover een andere keer eens wat meer!

Arina van Damme