Nieuwe columnist – Natasja van der Woude: Ze zouden eerst nog oud worden

Natasja van der Woude is onze nieuwe columnist. Sinds 2016 werkt ze in Alkmaar als uitvaartbegeleider. Ze staat bekend om haar rust en betrokkenheid. In haar maandelijkse columns neemt ze je mee in de verhalen achter het afscheid: eerlijk, menselijk en soms zelfs met een onverwachte glimlach tussendoor.

Ze zouden eerst nog oud worden
Paniekerig belde hij mij vanuit de auto. Hij was onderweg van het ziekenhuis, waar zijn vriendin die ochtend was overleden, naar huis. In een onsamenhangend verhaal vertelde hij dat ze regelmatig langs ons kantoor waren gelopen en dan gekscherend tegen elkaar hadden gezegd dat ze deze “uitvaartmeisjes” zouden bellen als het ooit zover was. Maar dat moment lag nog ver voor hen, dachten ze. Eerst zouden ze trouwen, kinderen krijgen, rollatorraces doen in het bejaardenhuis, elkaars incontinentieluiers verschonen, enzovoort.

Ze hadden net hun eerste huis gekocht, een plek die hen veel woongenot bracht maar er ook voor had gezorgd dat hun spaarrekening was geslonken tot € 3.000. Hij vroeg of ik voor dat bedrag een afscheid kon verzorgen.

Deze ingrijpende situatie wilde ik niet via de telefoon bespreken dus sprong ik in de auto om hem thuis te ontmoeten. Daar trof ik hem aan, samen met hun ouders en vrienden. Toen de koffie was ingeschonken, vroeg ik hem wat zijn vriendin kenmerkte.

Het gezelschap keek elkaar aan en barstte, ondanks het intense verdriet, in lachen uit.
Ze vertelden over een hardwerkende, ambitieuze vrouw met een grote liefde voor de kleine blauwe poppetjes: de Smurfen. Dat verklaarde de knalblauwe stoelen aan de keukentafel. Het lachen brak de grootste spanning. Het regelwerk kon beginnen en dat vond dit hands-on gezelschap fijn.

Met enige schaamte vertelde hij aan hun ouders en vrienden dat er nog € 3.000 op hun spaarrekening stond. Meteen gaven zowel ouders als vrienden aan dat hij zich geen zorgen hoefde te maken over het geld. Zijn eerlijkheid zorgde ervoor dat iedereen een financiële bijdrage wilde leveren.

Toen de wensen voor het afscheid duidelijk waren, werd mij gevraagd de kosten per onderdeel te benoemen: de verzorging, het opbaren, de kist, de rouwkaart, de postzegels, de crematie, enzovoort. Spontaan ontstond er een soort veiling waarbij de bedragen niet opgedreven werden zoals bij een reguliere veiling. Zijn beste vriend voegde direct de daad bij het woord en stuurde Tikkies naar “de bieders”.

Aan het einde van de middag waren de grote lijnen van het afscheid duidelijk en de kosten gedekt. Ik belde de kistenleverancier, die zijn meest eenvoudige kist in RAL 5012 spoot. De volgende dag werd ze thuisgebracht in een kist in haar lievelingskleur: smurfenblauw.

Natasja van der Woude
www.natasjavanderwoude.nl