Nieuwe columnist: Ilanda de Dood – Stedemaagd

Vanaf deze week verwelkomen we een nieuwe columnist: Ilanda de Dood uit Alkmaar. Zij gaat voortaan elke vier weken een column schrijven voor Het Waagstuk Alkmaar.

Ilanda schrijft daarnaast eens per zes weken voor de buurtkrant van Buurtvereniging De Watertoren. Ze is actief lid van de Historische Vereniging Alkmaar, werkt als logopedist en stottertherapeut, en is vaak buiten te vinden: wandelend in en rond Alkmaar.

Stedemaagd
Ze is van dezelfde generatie als ik. Daar kwam ik achter toen ik op 8 oktober naast haar op het Canadaplein stond en we beiden alle Abba-liedjes meezongen die de Tribute-band ‘This is Abba’ speelde. Ze had een prachtig vuurrood pak aan, precies passend bij deze dag.

Ik zag haar in maart twee keer in de Grote Kerk. Bij de verkiezingsuitslag van de gemeenteraadsverkiezingen stond ze op het podium om op haar charmante wijze te vertellen hoeveel stemmen de verschillende partijen gekregen hadden. Ze droeg een donkergrijs kostuum. Een neutrale kleur, zodat ze niet gelinkt kon worden aan een politieke partij met de kleur rood, groen of paars. De week erna zag ik haar bij de Van Foreestlezing in dezelfde kerk. De naam van de lezing is gebaseerd op Pieter van Foreest, één van de belangrijkste medici uit de geschiedenis van Nederland.  Hij werd in 1521 geboren in Alkmaar en overleed in 1597, ook in onze stad. Op de avond van de lezing had ze gekozen voor een dieprode jurk in barokstijl, passend bij de tijd uit het leven van deze arts.

Elke keer kijk ik weer met bewondering naar onze burgemeester Anja Schouten.
Door haar kleding maakte ze het plaatje van de verschillende gelegenheden rond en kloppend.
Uit eigen ervaring weet ik dat jezelf teveel aanpassen ook een valkuil kan zijn. Als je je kleedt en gedraagt als een soort kameleon kun je je eigenheid verliezen. Het kost dan veel energie om jezelf weer terug te vinden en te voelen wie je ook alweer bent en wat je vindt.

Ik vraag me af in hoeverre de burgemeester als onpartijdig bestuurder haar eigen mening kan uiten. Ze mag haar persoonlijke politieke voorkeur niet laten merken en voor haar keuzes moet ze verantwoording afleggen aan de gemeenteraad. Ook zijn haar acties vaak gericht op het zoeken naar de verbinding. Ook hier herken ik mezelf in. Binnen mijn familie, mijn buurt en mijn beroepsgroep voel ik me vaak ‘de verbinder’. Ik ben werkzaam als therapeut en daarbij is het belangrijk dat ik me goed kan verplaatsen in de cliënt die tegenover me zit. Dit hoort bij mijn rol. In andere situaties kan ik me juist verloren voelen omdat ik mijn eigen mening niet uit en soms zelfs niet eens weet omdat ik me teveel met de ander verbonden heb.

Begin mei zag ik haar weer. Ze stond op de Harddraverslaan tijdens de Dodenherdenking. Ze droeg een stijlvolle zwarte japon met bijpassende schoenen. Ze had oog en een glimlach voor alle mensen die langs de Stedemaagd liepen tijdens het defilé. Deze keer voelde ik mijn mening heel duidelijk en hierbij uit ik die ook: ik vind onze burgemeester fantastisch!

Ilanda de Dood