“Niet kil, niet gehaast” – een vaste klant over Roos

Het Waagstuk Alkmaar gaat eens in de zoveel maanden koffie drinken met Roos. Zij vertelt een aantal verhalen en dan schrijven we samen een mooie samenvatting.
Dit keer was het anders. Er was een vaste klant van Roos die ook zijn beleving wilde delen.

“Maatwerk”
Ik kom al een paar jaar bij Roos. Niet elke week, niet volgens een vast schema. Soms zit er tijd tussen, soms zie ik haar een paar keer kort achter elkaar. Ik ben ook weleens ergens anders geweest, maar ik kom toch steeds bij haar terug. Bij Roos voelt het anders. Menselijker.

Roos is duidelijk. Over grenzen, over wat wel en niet kan, over hoe ze werkt. En juist dat maakt het ontspannen. Ik hoef niet te gokken waar ik aan toe ben. Ze is professioneel, maar niet afstandelijk. Ze luistert. Ze onthoudt dingen. Soms begint ze over iets wat ik maanden geleden vertelde, en dan denk ik: jij bent dus echt aanwezig. Dat heb ik niet overal meegemaakt.

Wat ik bij haar merk, is dat het niet alleen om “dat kwartiertje” gaat. Het is niet: deur dicht, timer aan, klaar. Natuurlijk is het een afspraak en natuurlijk betaal ik. Dat is helder. Maar er zit ook iets in van contact. Van aandacht. Van elkaar een beetje kennen.

Roos: Ik vind hem interessant: hoe hij in het leven staat, hoe hij naar dingen kijkt. We delen soms ook verdrietige dingen. Het gaat net even dieper dan alleen het lichamelijke. “Je hebt dat niet met iedereen. En eerlijk gezegd wil ik dat ook niet met iedereen. Dan zou ik er continu mee bezig zijn.”

Hij vertelt verder: Ik denk dat veel mensen een beeld hebben van sekswerk dat niet klopt. Alsof het vies is, of alsof het alleen maar rauw en kil is. Dat is niet hoe ik het ervaar. Roos is schoon, zorgvuldig, en ze neemt haar werk serieus. Ze kiest ook. Ze kan bepalen met wie ze wel of niet afspreekt, en wanneer. Dat geeft haar ruimte om het op haar manier te doen.

Ik ben zelf getrouwd en heb kinderen. Ik hou van mijn gezin. Maar na de komst van ons derde kind veranderde er veel. Er gebeurt te weinig tussen de lakens. Moet je dan voor dat kwartiertje in de maand het roer omgooien? Dat is het niet waard.
Niemand weet dat ik hier kom.

Wat ik bijzonder vind, is dat het contact met Roos niet alleen in die kamer zit. Soms appen we ook gewoon. Over iets kleins, iets alledaags. Een berichtje met fijne paasdagen, bijvoorbeeld. Dat klinkt misschien gek, maar het maakt het menselijk. Het is niet alleen een afspraak in een agenda.

En het gaat hier lang niet altijd alleen om seks. Soms willen mensen praten. Soms willen ze dansen. Soms willen ze gewoon even aangeraakt worden zonder dat het meteen ergens naartoe moet.

Bij Roos voelt het vaak als maatwerk. Niet omdat ik eisen stel, maar omdat ze aanvoelt wat er speelt. Ik ben zelf ook niet iemand die binnenkomt met een lijstje. Ik laat het liever ontstaan. Als je alles dichttimmert, wordt het een soort transactie met vinkjes. Terwijl ik juist die ontspanning zoek.

Ik ben ook weleens teleurgesteld geweest bij anderen. Dan is het echt: tijd is tijd, elke minuut wordt bewaakt, en alles wat “extra” is, wordt meteen verkocht. Dat kan, het is hun werk, maar het is niet wat ik zoek. Dan werd bij binnenkomst gewoon de eiwekker ingesteld.

Waarom denk je dat hij bij jou terugkomt Roos: “Ik denk dat hij het mij ook gunt, dat voel je. En dat maakt dat jij mij ook iets gunt: respect, rust, een veilige werkplek, en klanten die normaal doen. Ik denk dat veel mensen vergeten dat er aan de andere kant ook gewoon een mens zit.”

Ik weet dat er over haar geschreven wordt in het Waagstuk Alkmaar, dat mensen nieuwsgierig zijn. Dat hoort erbij, denk ik. Maar ik snap ook hoe lastig het is om dingen te vertellen zonder dat iemand herkenbaar wordt. Daarom vertel ik dit ook zo: zonder details die iemand kan terugleiden naar mij.

Wat ik vooral hoop, is dat mensen iets meer nuance kunnen voelen. Dat ze kunnen zien dat het niet zwart-wit is. Dat er in deze wereld ook warmte kan zitten, en grenzen, en professionaliteit. En dat je soms in een leven dat vol verantwoordelijkheden zit, op een vreemde plek toch even adem kunt halen.