Name Reveal – door Peter Visser

Het deed mij terug denken aan ons eerste kleinkind. Ik moest al een beetje wennen aan al die party’s die gehouden worden, tijdens een zwangerschapsperiode. Babyshower, genderreveal en dan moest de grote ontknoping nog komen. Juist toen ik dacht dat we alles wel een beetje gehad zouden hebben, kwam een volslagen onverwachte nieuwe uitnodiging bij me binnen. De name-reveal party. Vol verbazing keek ik naar mijn scherm. Werd ik nu uitgenodigd voor alweer een feest in een bepaalde kleur. Jazeker met veel toeters en bellen zou de naam van de eerstgeborene onthuld worden. Is er dan niks geheim meer, kunnen we niet meer wachten tot het geboortekaartje op de mat zou vallen. Ik had al snel besloten, ondanks dat ik uitkeek naar mijn nieuwe titel, dit feestje een stap te ver was voor mij. Te ver en te veel. Natuurlijk polste ik even bij de aankomende oma. Ze zei verstandig dat ik mijn eigen hart moest volgen. En dat deed ik ook. Ik bedankte voor de uitnodiging en vertelde, dat ik graag de naam wilde horen, maar op de dag van de geboorte.

Zo kwam het, dat ik de enige in de familie was, die niet op de hoogte was van de naam van de baby. Ik kon daar prima mee leven en de rest ook, want we kregen het er nooit meer over. Op enig moment kregen we een rondleiding door het nieuwe huis van de aanstaande ouders. Ik nam stiekem een kijkje in de slaapkamer. Daar stond de hagelnieuwe vierwiel aangedreven kinderwagen te wachten op de bevalling. De kinderwagen was omgeven door vroege kledingcadeaus. Overal hingen kledinghangertjes met kinderkleertjes. Het was zoveel, dat de kleine prins elke dag wat schoons aan kon, zonder dat de wasmachine aan hoefde.

Boven op de kinderwagen lag een pet. De schrik sloeg om mijn hart. OLAF stond er met dikke letters op de pet. Heb ik zo mijn best gedaan om geen onderdeel te worden van de name-reveal en hier in deze slaapkamer was er geen ontkomen meer aan. Zonder dat ik het wilde, wist ik de naam van de jongeling. Olaf. Hartstikke leuke naam, daar zeg ik niks van…. Maar ik wilde het niet weten en nu wist ik het. Potverdorie, kan er dan niets geheim blijven. Thuis durfde ik niet te vertellen dat ik de naam ontdekt had; ik wilde graag dat iedereen wist dat ik in het ongewisse wilde blijven.

De bevalling diende zich aan en nadat alles goed verlopen was, togen wij naar het ziekenhuis om onze kleinzoon welkom te heten. Het was een prachtig moment. Maar niemand had het over zijn naam. Iedereen wist die naam al en was er geen behoefte om de naam aan mij te noemen. Ik had geen behoefte om de naam te vragen, want ik wist hem tenslotte ook al. Olaf lag er blakend van gezondheid bij. Na een kwartier zei de nieuwbakken vader ineens; Oh ja, jij weet de naam natuurlijk niet. Nou mag ik je even voorstellen aan…….Dries!!! Dries???? Zei ik. Ik dacht Olaf. Iedereen moest lachen, maar ik snapte er niets. Totdat mijn oog viel op de pet en het T shirt van vader. Op beide kledingstukken stond Olaf… schijnt een hip kleding merk te zijn. Ik vind Olaf leuk, maar Dries veel leuker. No offense naar alle Olafs.