Nieuwe columnist! Liefde op het eerste gehoor – door Klaas Kirpensteijn

Deze week las ik ergens dat in 2025 ruim de helft van alle nieuwe relaties is ontstaan via een dating-app. Meer dan de helft! Zonder de hulp van Tinder, Parship, Bumble, Lexa of E-matching (voor hoger opgeleiden, getver) zou de helft van de Nederlanders eenzaam door het leven gaan.

Hoe deden we dat dan vóór de smartphone?
In die tijd stapten we af op een leuk meisje, om een gesprekje te beginnen of een drankje aan te bieden, in de kroeg, in de trein, of in Dansen bij Jansen. Misschien ouderwets, maar toch nét iets romantischer dan swipen in een app, vind ik.

Op de TV is bijna elke dag wel een datingprogramma te zien. Soms heel gênant met veel bloot op een eiland, soms met ongemakkelijke gesprekken in First Dates, of nogal pijnlijk in groepsverband in Boer zoekt vrouw of B&B vol liefde. Nou ja, die laatste is voor ons stiekem wel een guilty pleasure geworden…

De nieuwste loot aan de stam is het programma “Je weet niet dat je date”. Lijkt me doodeng. Maar toch, eigenlijk ben ik ook aan mijn vrouw gekoppeld terwijl ik niet wist dat ik aan het daten was.

Toen ik, na het overlijden van mijn eerste liefde, een paar jaar alleen was en weer aandacht voor het andere geslacht begon te krijgen, bestonden er nog geen dating-apps. En in de kroeg kwam ik ook niet veel meer. Wel stonden er op zaterdag een hele hoop kennismakingsadvertenties in de krant, bij de NRC zelfs op de hele achterpagina. Ik heb er weleens over gedacht om er een te plaatsen:

Leuke man, 39, omg 072, ibv huis, auto, baan, kat Lodewijk en godd lichaam, ongeb, geen kind, geen aliment, zkt kennis met leuke vrouw, 30+, die ….
Tja, hoe beschrijf je de vrouw van je dromen. Blond of donker, groot of klein, het maakt me eigenlijk niet uit. Het gaat erom dat je samen kunt lachen, elkaar aantrekkelijk vindt en vooral dat je een klik voelt.
De advertentie heb ik nooit geplaatst.

Maar wat dan? Je moet veel brutaler zijn, zei een vriend, die over zichzelf weleens zegt dat hij meer schoonmoeders heeft gehad dan auto’s. Maar daar ben ik gewoon te degelijk voor…

Op een feest werd ik apart genomen door een vriendin, een spiritueel type, die even met me wilde praten. Ze had een vrouw ontmoet die helemaal bij mij zou passen en ze voelde een opdracht om ons bij elkaar te brengen. Ze had zelfs al de twee horoscopen getrokken! Ik vond het een zweverig verhaal, en vroeg haar lacherig of het dan tenminste wel een lekker ding was. Ze is prachtig, zei ze, groot, mooie mond en prachtige ogen. En oh ja, twee kleine kinderen. Oeps!
Ze gaf me een kaartje, met een naam en een telefoonnummer.
Ik vergat het gesprek, maar na een paar dagen kreeg ik een telefoontje: “Heb je haar al gebeld?” Mijn vriendin was een vasthoudend type. Uiteindelijk heb ik het telefoonnummer gedraaid, vooral om ervan af te zijn. Ik belde om een uur of acht, en het gesprek duurde tot half drie ‘s nachts! Ik viel als een blok voor de heerlijkste telefoonstem ever.
Het was liefde op het eerste gehoor!
We spraken af om een wandeling te maken met uitzicht op zee, vanaf de hoofdstrandafgang in Egmond. Dat is nu dertig jaar geleden, waarvan ruim 25 jaar getrouwd. Met inmiddels drie kinderen.

Je weet niet dat je date, anno 1995. En oh ja, dat van die ogen klopte. Prachtig. Blauw. Met uitzicht op zee…

Klaas Kirpensteijn