Leven met een tumor zonder dat je het weet – het verhaal van Jim

Leven met een tumor zonder dat je het weet.
Juni. Gewoon een mooie maand in Alkmaar. De stad leeft, de dagen worden langer en alles voelt licht. We kijken terug op een wisselend seizoen van AZ, met als absoluut hoogtepunt die bekerfinale. Ruim 17.000 man op de tribunes van De Kuip, een half stadion rood-wit. De spanning, de hoop, het saamhorigheidsgevoel… dit is waarom voetbal zo mooi kan zijn.

En toch liep het anders. Een ballerina-handspeelbal van Peer K. gooide roet in het eten. Het voelde direct als een déjà vu naar 5 mei 2005, de halve finale tegen Sporting Lissabon. Oude wonden die even weer opengingen.
Maar zoals zo vaak herpakte ons AZ zich. In de play-offs werd FC Twente overtuigend verslagen en Europees voetbal veiliggesteld. Opluchting, trots en toch weer dat warme gevoel voor onze club.

Juni is ook de maand van de terrasjes. Gewoon zitten, ergens in Alkmaar. Bijkletsen met vrienden, mensen kijken, genieten van de zon en van de stad die zich van haar mooiste kant laat zien. Toeristen die zich vergapen aan wat voor ons zo vertrouwd is. En juist dan besef je hoe bijzonder deze plek eigenlijk is.

Juli. Een maand vol trots. Onze zoon behaalt zijn bachelor en wij mogen als ouders even stil zijn van geluk. Tegelijk vieren we rond de overgang van juni naar juli ons 25-jarig huwelijk. Geen groots feest, maar een intieme viering in onze tuin, met familie en goede vrienden. Precies goed.
Als verrassing ontvingen we iedereen in onze trouwkleding van toen. Ja, iets strakker… maar het paste nog. En het bracht vooral veel lachende gezichten en mooie herinneringen terug.

Zo glijden de dagen voorbij. Wandelen door het oude centrum, door de wijken waar zoveel verhalen liggen. Een bootje huren, fietsen in en om Alkmaar of shoppen in de stad. Het leven voelt simpel en rijk tegelijk, als je maar goed kijkt.

In juli en augustus maken we met z’n drieën een bijzondere reis naar Thailand. Een soort tweede huwelijksreis, maar dan anders. Wat een gastvrij land. Wat een warmte. En die glimlach… die is oprecht en blijft je bij.

En dan weer terug. Rijdend over de A9, bij Akersloot de eerste contouren van Alkie de Kalkie zien. Dat moment waarop alles klopt. Thuiskomen. De zomer loopt langzaam af en de herfst dient zich aan.

Voor mij persoonlijk wordt die herfst helaas donkerder. Halverwege september beginnen de eerste klachten in mijn darmen. Toch zitten we nog vol energie. Het terras maakt plaats voor een bokbiertje bij De Boom of op het Stadsstrand. Gewoon doorgaan, genieten waar het kan.

De Europese avonturen van AZ volgen. Met mijn vrouw naar Crystal Palace. Met vrienden naar Pistijna in december voor de wedstrijd tegen FC Drita (daarover meer in een volgende blog). En tussendoor nog met onze zoon naar Liverpool. Mooie momenten, samen. Ondertussen verandert Alkmaar. De zomerse warmte maakt plaats voor een sfeervol verlichte binnenstad, knus en vertrouwd.

Zoals de herfst de stad doet veranderen, zo verandert ook ons leven. Van vage darmklachten die iedereen wel eens heeft, verergeren deze klachten en gaan mijn leven beheersen. “Zou je niet eens naar de huisarts gaan?” hoor ik mijn vrouw nog zeggen.
En dan toch heen gegaan, en eigenlijk in korte tijd al doorverwezen voor een bloedonderzoek en echo in het NWZ.

December. Het voelt alsof er een nieuw hoofdstuk begint. Maar daarover meer… in de volgende blog.