Kerststress? Ho ho ho, m’n hoela – Ilse Ketzer

Stel je even voor: je loopt met krukken, geblinddoekt, noise cancelling op je oren en je moet door een doolhof vol landmijnen… Welkom in december!

Of, zoals ik het noem: de maand waarin de mensheid collectief z’n verstand verliest in glitterpapier.
Ik open mijn agenda en daar ligt het al te loeren: ‘Kerstplanning familie’.
De vlekken springen direct in m’n nek, mijn tinnitus schakelt over naar surround sound en mijn dekbed fluistert verleidelijk: “Kom, we doen winterslaap tot Pasen.”
En dat is best ironisch, want ik bén eigenlijk een enorme kerstmuts. Echt waar.
Geef mij kaarsjes, Sinatra die droomt van een witte kerst (ik droom keihard met ’m mee) en een kerstboom die glimt alsof hij auditie doet voor The Voice of Pine Trees.

Maar oh oh oh (in plaats van ho ho ho)… vóórdat we dat idyllische tafereel bereiken, heb ik al een paar noodgesprekken met m’n psych achter de rug en menig stormwandeling over het strand gemaakt om af te koelen. Want ja — wie kan wanneer, waar vieren we het en wat eten we in vredesnaam?!
“Eten we vegan, glutenvrij, lactosevrij of gewoon iets dat op eten lijkt?”

Vorig jaar hebben mijn zus en ik het radicaal aangepakt: stamppot. In alle kleuren en smaken. Iedereen in joggingpak aan tafel. Geen gourmetvet in je haar, geen stress over ossenhaas of ovenruimte.
Gewoon scheppen, eten, klaar.

En over die joggingpakken gesproken — tegenwoordig heten ze chillpakken, uniseks, en kosten ze een halve huur. Van die flutstof die na één wasbeurt verandert in een soort pluizige dweil. Maar goed, het heeft ook z’n voordelen: voor iedereen een chillpak cadeau, dikke sokken erbij (want traditie) en klaar is je hele kerstinkoop. Geen lijstjes, geen stress, geen gezeur.

Misschien is dát wel de kerstgedachte anno 2025:
Geen glitter, geen gedoe, geen perfect plaatje voor op Insta.
Gewoon een bord stamppot, een joggingpak en de wetenschap dat je het hebt overleefd zonder ruzie in de familie-app.

Ilse Ketser
www.ziedend.com