Kaaskop van de Week: Madelon van Veen – van Doornum
Iedere week zetten wij een kaaskop in het zonnetje. Deze week: Madelon van Veen–van Doornum (43). Ze woont al bijna haar hele leven in Alkmaar en zet zich dagelijks in voor gezinnen, kinderen en jongeren voor wie veiligheid en vertrouwen niet vanzelfsprekend zijn. Met haar werk bij Veilig Thuis en in haar eigen praktijk LON – Praktijk voor Jeugd & Gezin gelooft ze in één ding boven alles: verbinding. Want juist als mensen elkaar écht weten te vinden, ontstaat er ruimte, beweging en veiligheid.
Ik ben Madelon van Veen–van Doornum, 43 jaar, getrouwd met Bart en moeder van Jesper (16) en Pim (14). Alkmaar is de stad waarin ik woon, werk en waar mijn kinderen opgroeien. Het is de stad waar mijn professionele betrokkenheid en mijn persoonlijke leven sterk met elkaar verweven zijn. Ik woon al vrijwel mijn hele leven in Alkmaar en heb op verschillende plekken in en rond de binnenstad gewoond.
In mijn werk ben ik er voor gezinnen, kinderen en jongeren voor wie veiligheid, stabiliteit en vertrouwen niet vanzelfsprekend zijn. Dat doe ik onder andere bij Veilig Thuis en vanuit mijn eigen praktijk LON – Praktijk voor Jeugd & Gezin, onder meer bij DOK Alkmaar. Mijn werk vraagt om nabijheid, scherpte en vooral menselijkheid en betrokkenheid. Ik werk graag op het snijvlak van zorg en samenleving, daar waar persoonlijke verhalen raken aan grotere thema’s als veiligheid, cultuur en samenleven.
Voor mij begint verbinden bij wat ik dagelijks zie gebeuren: hoeveel verschil het maakt als mensen elkaar écht weten te vinden, juist als het lastig wordt. Wanneer gezinnen steun ervaren en professionals samenwerken, ontstaat er ruimte en beweging.Ik hou niet van eilandjes, ‘hokjes’ en paarse krokodillen. Liever zoek ik naar wat mensen bij elkaar brengt. Soms betekent dat dat ik buiten de gebaande paden ga om iemand echt verder te helpen. Sommigen noemen dat eigenwijs, zelf zie ik het als creatief en ondernemend. 😉
Wat mij daarin steeds opnieuw motiveert, is hoe krachtig het is als iemand zich gezien en begrepen voelt. Die overtuiging neem ik overal in mee. Want veiligheid ontstaat niet alleen in systemen, maar vooral in de relaties tussen mensen en het begrip voor elkaar.
Wat mij drijft, is het geloof dat veiligheid niet pas begint wanneer iets escaleert. Preventief werken is essentieel, maar het gebeurt nog te vaak pas als problemen zich hebben opgestapeld.
Alkmaar heeft veel te bieden, van jongerenwerk en buurtteams tot informele ontmoetingsplekken en specialistische hulp. Die diversiteit laat zien dat de stad het belang van preventie begrijpt. Tegelijkertijd vraagt dat om samenwerking en samenhang, want zonder verbinding raken mensen alsnog uit beeld.
Laagdrempelige plekken spelen daarin een sleutelrol: plekken waar jongeren en gezinnen zonder indicatie kunnen binnenlopen met een vraag, een zorg of gewoon voor contact. Juist deze plekken helpen om problemen klein te houden en maken het makkelijker om hulp te aanvaarden, terwijl ze de afgelopen jaren minder zichtbaar zijn geworden.Voor jongeren zijn veilige ruimtes onmisbaar—plekken waar ze zichzelf mogen zijn, fouten mogen maken en volwassenen ontmoeten die nabij blijven. Als moeder van twee puberzonen zie ik hoe complex deze tijd is: snel, oordelend en continu in beweging. Juist daarom is het belangrijk dat een stad duidelijk maakt: ‘Je hoort erbij.’, ook als je het even niet weet.
Ik wens Alkmaar toe dat we elkaar blijven opzoeken en blijven investeren in verbinding, luisteren en wederzijds begrip. Racisme, uitsluiting en onbegrip richten schade aan die vaak niet meteen zichtbaar is. Tegelijkertijd kan echte ontmoeting en aandacht voor elkaar juist ongelooflijk veel mogelijk maken.
Mijn ambitie is om in Alkmaar een Beschermjassenhuis te realiseren: een plek waar gezinnen welkom zijn, waar ontmoeting centraal staat en waar professionals samen leren van elkaar en met elkaar. Het Beschermjassenhuis moet een huis worden waar aandacht is voor culturele verschillen en waar ruimte is om elkaar écht te begrijpen. Een huis dat bijdraagt aan verbinding in de stad en waarin ruimte is om stil te staan bij verschillen, zonder dat ze tot afstand leiden.Door cultuursensitief te werken, worden signalen eerder herkend en kunnen we beter aansluiten bij wat mensen echt nodig hebben. Wederzijds begrip vormt daarbij een stevige basis voor passende hulp en een veilige samenleving.
Alkmaar is een stad waarin veel samenkomt: het is een smeltkroes van verschillende culturen, achtergronden en verhalen. Die diversiteit maakt de stad levendig en menselijk.
Wat mij raakt, is wanneer mensen elkaar ontmoeten zonder oordeel en wanneer verschillen leiden tot nieuwsgierigheid en gesprekken met elkaar, in plaats van afstand te creëren. Een sterk voorbeeld daarvan vind ik de actie ‘Alkmaar breekt de stilte’. Het feit dat de stad zich zo nadrukkelijk uitspreekt tegen huiselijk geweld en mishandeling laat zien dat Alkmaar verantwoordelijkheid neemt en moeilijke gesprekken niet uit de weg gaat. Dat is van grote waarde; het geeft erkenning aan slachtoffers en ondersteunt professionals in hun werk.
De binnenstad blijft bijzonder voor mij, ik word altijd heel gelukkig als ik de Plattestenenbrug op loop. Ik heb zelf op de Huigbrouwerstraat gewoond en het bruisende stadsleven wil ik nog wel eens missen, zelfs na jaren te wonen in een van de buitenwijken van Alkmaar. Wat ik soms mis zijn de geluiden van het wakker worden: fietsers over de klinkers op weg naar hun werk, stemmen in de ochtend, winkels die langzaam open gaan. Die stadsgeluiden gaven een gevoel van verbondenheid, alsof je samen met de stad de dag begon. De bourgondiër in mij kan ook erg gelukkig worden van het geluid van de terrassen die klaargezet worden en rinkelende borden en glazen.
Daarnaast ben ik graag op het water te vinden. Met een bootje door de grachten zie je Alkmaar van een rustige, bijna intieme kant. Het water verbindt de stad letterlijk én figuurlijk.
Er zijn vele mensen die zich inzetten voor Alkmaar. Maar een echt Alkmaars boegbeeld en voorbeeld vind ik burgemeester Anja Schouten. Ik bewonder haar om de manier waarop zij veiligheid, inclusie en verbinding centraal stelt. Zij laat zien dat leiderschap ook gaat over nabijheid, het durven benoemen van moeilijke thema’s en het opkomen voor wie dat zelf niet kan. Ik was erg onder de indruk van haar oproep in het NHD om met slachtoffers van huiselijk geweld in gesprek te gaan. Zij blijft daarbij dichtbij de stad en haar inwoners. Dat soort leiderschap maakt verschil.
Ik ben getrouwd met mijn man Bart, die ik ooit ontmoette toen hij achter de bar stond in café Stapper. Een Alkmaarse ontmoeting die ons leven blijvend heeft gevormd. Samen hebben we twee zoons van 14 en 16 jaar. Het ouderschap brengt me dagelijks dicht bij de vragen en uitdagingen van deze tijd. Ons gezinsleven maakt alles wat ik in mijn werk tegenkom persoonlijk en dichtbij. Het herinnert me eraan waarom verbinding en veiligheid zo belangrijk zijn. Opgroeien als puber in deze tijd is een enorme uitdaging. De wereld is snel, complex en soms keihard. Juist daarom vind ik het zo belangrijk dat jongeren zich veilig voelen, dat er volwassenen zijn die blijven staan en dat de stad ruimte biedt om fouten te maken en te groeien.
Dat ik hier niet alleen woon, maar ook iets kan betekenen. Dat ik mensen ontmoet die willen samenwerken, verbinden en verder kijken dan hun eigen rol. Zo werk ik graag samen met Eren van Vivestra en maak ik onderdeel uit van Stichting Jongerenwerk Nederland. Het is fijn om samen te werken met Alkmaarders die zich graag inzetten voor anderen en bruisen van de vernieuwende ideeën.
Alkmaar is groot genoeg om divers te zijn en klein genoeg om echt verschil te maken. Het is een stad die durft te leren en te groeien en daar draag ik graag aan bij.