Jojo – door Klaas Kirpensteijn

Toen ik in de herfst van vorig jaar mijn winterkleren weer tevoorschijn haalde bleek dat al mijn broeken in de zomer waren gekrompen. Er zat niks anders op, het was weer tijd om af te vallen.

Hoewel ik er best goed uitzie, ben ik wel wat aan de stevige kant. Zo af en toe heb ik behoefte om daar iets aan doen. En dat valt niet mee, want ik ben een jojo.

In de loop der jaren heb ik allerlei dieetgoeroes gevolgd: Montignac, dr. Atkins, dr. Frank, noem ze maar op. Ik telde calorieën in de app van de Weight Watchers en deed aan Intermittend Fasting. En in het begin raakte ik dan ook best een paar kilo kwijt, maar die zaten er snel weer aan.
Het Sonjabakkeren deed meer met de omvang van haar bankrekening dan met mijn buikomvang. En al heel lang geleden deed ik met mijn moeder mee met een Sherrykuur; dat deed Koningin Juliana ook, dus het moest wel goed zijn. Ik werd er erg vrolijk van, maar afvallen, ho maar.

Meer bewegen, dat moest uitkomst brengen, samen met mijn goede vriend Harry want alleen op stap vind ik te saai. Harry heeft mijn humor en ook mijn postuur, sommige respectloze lieden om ons heen noemen ons weleens “de dikke vrienden”.
Een rondje Geestmerambacht werd een wekelijkse activiteit. Het is maar vijf kilometer, maar wij deden daar een hele ochtend over door onderweg met tegenliggers te babbelen over het leven en over het merk van de hond. Leuke gesprekken, dat wel.

We hobbelden ook achter een strenge personal trainster door het Heilooërbos. Ze liet ons interval-oefeningen doen, sit ups en crunches, squads en lunges, heel pijnlijk allemaal. Behalve de lunges, dat doen we graag en veel, alleen schrijven wij dat met ch, de ch van Chardonnay.
We liepen zelfs een paar keer de Alkmaarse wandelvierdaagse, en eerlijk gezegd hielp het ook wel een beetje, zodat we na jaren kleine Klaas en kleine Harry weer eens hebben ontmoet. Maar ja, we zijn jojo’s, wat eraf gaat zit er zo weer aan.

Ik moest door knieklachten het wandelen opgeven, maar Harry bleef volhouden, met twee andere vrienden, en met veel succes. Als Wandelmusketiers wereldberoemd in Alkmaar en in Barchem.
Maar ik houd het er liever op dat hij in het wandelen is blijven hangen, terwijl ik me heb doorontwikkeld naar de ebike.

Toch moet ik de komende weken maar weer eens proberen wat kilo’s te verliezen. Volgende week eerst naar de dokter, mijn suiker is wat hoog. Misschien geeft hij me wel ozempic, je weet maar nooit…

Klaas Kirpensteijn