Hoelang gaat een opgeladen batterij mee? – het verhaal van Jim

Jim van der Sluis (55 jaar) strijdt samen met zijn partner Miranda en zoon Thor tegen de ziekte kanker. Want zo’n strijd voer je nooit alleen: juist door er samen binnen het gezin over te praten, doe je het echt met z’n drieën.

Terug van ons eiland zitten we weer in onze eigen omgeving. De Hollandse Indian summer doet zijn best en voorlopig blijft de batterij redelijk vol. Het sporten lukt weer een beetje en we fietsen wat af op onze nieuwe elektrische fietsen. Zelfs een weekendje Leiden op de fiets zit erin. Zo mooi om door de Hollandse landschappen te fietsen. Het leven voelt even weer een beetje als leven.
Maar onder die opgeladen batterij zit nog altijd een flinke dosis onzekerheid. Want ergens in Amsterdam, bij het VUmc, moet er nog een operatie gepland worden. En daar horen we maar niks van, en als mensen mij kennen is (on)geduld ook wel een beetje mijn tweede naam.
Zelf bellen heeft weinig zin. Je krijgt er vooral een droge mond en weinig duidelijkheid van. Gelukkig hebben we in Alkmaar een casemanager die niet alleen naar de woorden luistert, maar ook naar de ongerustheid in mijn stem. Binnen een halfuur is het geregeld.
Jawel, 8 oktober.
Op Alkmaars Ontzet. Uitgerekend op de dag van het jaar voor de echte Alkmaarders. Waar het dorp in de stad tot leven komt.
In de week voorafgaand aan de opname volgen nog wat voorbereidende onderzoeken. Daarna is het wachten. Nog ongeveer drie weken. Drie weken waarin je probeert gewoon verder te leven, terwijl je hoofd overuren draait.
Zijn het toch nieuwe tumoren? Of gaat het om restresidu, achtergebleven tumorweefsel van de vorige behandeling? Hoeveel van mijn lever moet eruit? En dan lees je ook nog in je dossier dat de tumormarker is gestegen.
Pfffffff. Die berichten maken het wachten lang en onzeker.
Miranda, Thor en ik bespreken verschillende scenario’s. Van optimistisch tot inktzwart en alles wat daar ergens tussenin zit. Je probeert elkaar gerust te stellen, maar ondertussen weet je dat niemand de uitkomst kent. Je kunt erover praten, rekenen, zoeken en piekeren, maar uiteindelijk blijft het wachten en afwachten.
En wachten is een merkwaardige bezigheid als er iets in je lichaam zit waar je liever gisteren dan vandaag vanaf bent. Het levert stress op die moeilijk is te onderdrukken.
Alkmaars Ontzet krijgt een andere betekenis
Op 8 oktober mag ik me om 07.00 uur melden op afdeling 2B.
Wordt Alkmaars Ontzet dit jaar ook Jim’s Ontzet? En krijgen wij ook onze vrijheid terug?
Kunnen we het volgend jaar gewoon weer vieren in onze mooie stad? Met de optocht, de drukte op het Ritsevoort en de file voor het biertje bij de tap? Of wordt het voorlopig een heel andere polonaise, uitgevoerd door het chirurgisch team, met mij als middelpunt?
Geen feestgedruis in Alkmaar, maar de file op de A9 die ons richting het VUmc brengt.
Miranda rijdt me erheen. Het is zo’n ochtend waarop je weet wat er gaat gebeuren, maar tegelijkertijd geen idee hebt wat je te wachten staat.
Dat blijft een rotmoment. Hoe vaak je ook in een ziekenhuis bent geweest, wennen doet het niet.
De ontvangst is vriendelijk en warm. Het charmante operatiehemd mag weer aan. Charmant is misschien wat overdreven, als verrassing mag ik er nu ook twee steunkousen bij aan. Het aantrekken op zich is al een operatie. Het blauwe hemd kleedt in ieder geval makkelijk uit. Daar hebben ze over nagedacht. Dan het moment. We proberen rustig te blijven. Een laatste blik, een knuffel en dan nemen we afscheid en wegrolt het bed en verdwijnt uit het zicht.
De voorbereidingen beginnen. Alles wordt gecontroleerd en doorgenomen. Om 08.00 uur staan er tien operaties gepland, van groot tot klein. Ik ben er eentje van. Het is er een drukte van jewelste en de mierenhoop functioneert goed vanaf de grond gezien. Hoe zou een reus naar dit schouwspel kijken?
Op de voorbereidingskamer merk je weer hoe weinig je eigenlijk zelf nog te vertellen hebt. De kou van een operatiekamer, de smalle plank waarop je ligt en het felle licht boven je hoofd. Je ligt daar en geeft de regie uit handen.
De anesthesist brengt me met een glimlach onder narcose. Zzzzzzzzz
Vanaf dat moment is het aan hen. De operatie duurt zelf 2 uur.
Uit de narcose komen blijkt nog een heel verhaal op zich. Het duurt ongeveer vier uur voordat ik voldoende ben bijgekomen om terug naar de zaal te kunnen. De voorgaande operaties en chemo van het afgelopen jaar hebben erin gehakt. Fysiek en mentaal.
Vier uur. Blijkbaar had mijn batterij niet alleen een lege stand, maar ook een ingewikkeld opstartmenu.
Als ik uiteindelijk weer op de afdeling ben, is het fijn om elkaar terug te zien. Miranda en ik hebben elkaar weer. De operatie zit erop en het herstel kan beginnen.
Eten en drinken gaan gelukkig als vanouds goed. Dat is mooi meegenomen, want aan de binnenkant van mijn lijf is er weer flink verbouwd. Alleen is er één probleem: de pijn.
Veel pijn.
In de leverstreek en rond de operatieplek. Niet een beetje gevoelig als je verkeerd gaat liggen, maar pijn die je hele dag beheerst. Je zoekt een houding, verlegt je been, probeert anders te liggen en ontdekt dat er eigenlijk geen goede houding bestaat. De nachten zijn hierdoor eenzaam en lang. Tot een verpleegkundige de tijd neemt om je de aandacht te geven die dan nodig is.
De pijnstillers zijn geen overbodige luxe. Sterke medicatie, morfine erbij en proberen de uren door te komen. Je bent blij dat je geholpen bent, maar dat betekent nog niet dat je je ook meteen beter voelt.
Dat verschil wordt nog weleens vergeten. De operatie kan geslaagd zijn, terwijl jij je ondertussen behoorlijk beroerd voelt.
Naar huis. Alleen was ik daar nog niet helemaal klaar voor, bleek achteraf.
Thuis blijkt de combinatie van pijn en morfine behoorlijk stevig binnen te komen. Mijn herinneringen aan die eerste periode zijn fragmentarisch. Een soort wazige film waarvan iemand de helft van de scènes heeft verwijderd.
Je bent thuis, maar echt aanwezig en vrolijk ben je niet altijd. Je bent wel vertrouwd thuis en dat voelt dan weer veilig.
Op zondag, na een zeer pijnlijke nacht, hebben de artsen daarom een schema met verschillende pijnstillers voorgeschreven. Een cocktail van paracetamol, ibuprofen en lang- en kortwerkende morfine.
Ik drink mijn cocktails eerlijk gezegd liever op een zonnig eiland. Met een uitzicht op zee, een tafel in de schaduw en vooral zonder dat er een medicatieschema aan te pas komt.
Maar goed, we moeten het ermee doen.
Met het juiste schema wordt de pijn beter beheersbaar. En langzaam komt er weer wat ruimte in mijn hoofd. De zware medicatie wordt afgebouwd en ik begin mezelf voorzichtig weer terug te vinden.
Nu is het dinsdag en gaat het redelijk. Dat klinkt misschien niet spectaculair, maar na de afgelopen dagen is redelijk gewoon een prima woord.
Ik ben er nog niet. Mijn lijf heeft tijd nodig en mijn batterij is bepaald niet volledig opgeladen. Maar er zit weer wat stroom in.
De batterij houdt het nog even vol
Als ik terugkijk, heeft die batterij me aardig door deze periode heen geholpen. De fietstochten, het sporten, ons eiland en de tijd met Miranda en Thor hebben me goed gedaan. Ze hebben me laten voelen dat er naast kanker, controles en operaties ook nog een leven bestaat dat voor ons zeer waardevol is.
Maar een opgeladen batterij is niet hetzelfde als een onuitputtelijke batterij. Soms denk je dat je genoeg energie hebt om weer vooruit te kunnen en blijkt achteraf dat je vooral op reserve hebt gedraaid.
En soms moet je eerst weer een flinke klap krijgen voordat je beseft hoeveel energie het eigenlijk kost om overeind te blijven.
Voor nu is het rustig aan. Herstellen, pijn onder controle krijgen en paaltje voor paaltje weer wat meer Jim worden.
De volgende keer neem ik jullie mee in het mentale en weerbare proces. Want wat er in de operatiekamer gebeurt, is één verhaal. Wat er zich ondertussen in je hoofd afspeelt, is minstens zo’n grote klus.
En die operatiekamer heeft tenminste nog een team dat weet wat het moet doen.
In je hoofd moet je het soms zelf uitzoeken of toch niet…
Goed nieuws, afgelopen week gesprek met de chirurg gehad. De operatie is technisch geslaagd en de resttumor kunnen wegsnijden rondom. Opgelucht en blij zijn wij met dit gesprek. Vanaf nu weer het normale controle traject in.
Jim van der Sluis