Hoe reageren mensen als ik vertel wat ik doe? door Roos
Het blijft altijd een bijzonder moment: vertellen wat ik doe. De reacties zijn zó verschillend. Sommigen zijn geschokt, anderen doen er lacherig over. Mensen willen me er vaak op aanspreken, een beetje giechelen of een flauwe opmerking maken. Nu zeggen sommigen: “Boeien, we zitten in een moderne tijd!” Maar de meeste mensen denken toch: die is niet goed bij haar hoofd, wat is er mis met jou? Daarom hou ik mijn werk ook heel vaak verborgen.
Toch geloof ik: wie goed doet, goed ontmoet. De mensen die mij écht goed kennen, weten dat ik op mijn dertigste door een heel zware tijd ben gegaan, na een ernstig ongeluk. Het heeft me bijna twee jaar gekost om zowel lichamelijk als geestelijk te herstellen en te revalideren. Daardoor weet ik als geen ander hoe het is om diepe dalen te ervaren. Juist die periode heeft me sterker en veerkrachtiger gemaakt, en geleerd om het leven te waarderen zoals het is.
En ik wil ook even de vrouwelijke lezers geruststellen. Echt, de vrouw staat bij mij op nummer één. Altijd. Ze staat boven haar man die bij mij binnenkomt. Ik wil absoluut niet dat vrouwen erachter komen dat hun man bij mij is geweest. Dat vind ik zó belangrijk. Ik weet namelijk precies hoe het voelt om voor de gek gehouden te worden. Mijn exvriend bedroog mij vroeger ook. Ik werd daar helemaal gek van. Daarom: de vrouw staat voor mij op één.
Sterker nog, ik check altijd even of alles goed zit voordat een man weer naar huis gaat: gulp dicht, geen glitters op het gezicht, geen lipstickvlek op het overhemd. Je wilt natuurlijk niet dat hij thuiskomt en meteen door de mand valt omdat er ineens een spoor van glitter of een verdwaalde lipstick opduikt. Een beetje discretie én een vleugje humor, dat hoort er gewoon bij!
De mannen die bij mij komen, vertellen vaak dat ze bijvoorbeeld apart slapen of geen seks meer hebben. Dan geef ik ze advies: probeer haar te ontlasten, neem eens een bloemetje mee, ga samen een weekendje weg. Of gewoon: ga op de bank liggen en masseer elkaars tenen. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.
Soms komt er een man bij mij binnen die helemaal op is van zijn werk. Dan masseer ik zijn voeten even. “Kijk naar het licht,” zeg ik dan, “en probeer te ontspannen.” Vijf minuten, meer is het niet – maar het kan zóveel verschil maken.
Dus ja, de buitenwereld reageert vaak verbaasd of lacherig. Maar ik weet wat ik doe, en vooral: waarom ik het doe.
Heb je een vraag aan mij? Mail gerust naar info@waagstukalkmaar.nl. Wie weet lees je het terug in een volgende column.
Tot de volgende keer!
Liefs van Roos
