Highs en lows – door Júne van der Ende
Als u dit leest, is het jaar officieel voorbij. Wellicht hebben velen van jullie, waaronder ikzelf, de afgelopen dagen teruggekeken op 2025. Samen met mijn familie spelen wij elk jaar het spel highs and lows. Dan zitten we met z’n vijven aan tafel en vertelt ieder op zijn of haar beurt over de hoogte- en dieptepunten.
Het afgelopen jaar is een achtbaan geweest, althans als ik voor mezelf spreek. Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat een jaar zó snel voorbij is gevlogen.
Ik begon het jaar als 17-jarige meid in Amerika en eindigde het jaar als 18-jarige vrouw in Nederland.
Vorig jaarwisseling stond ik vrijwel niet stil bij de jaarovergang. Mede doordat er in het Amerikaanse dorpje waar ik verbleef nauwelijks oud en nieuw werd gevierd, maar ook omdat er in de maanden daarna weinig verandering plaatsvond. Ik woonde nog steeds in hetzelfde dorpje, ging naar dezelfde school en had dezelfde vrienden.
De laatste week van 2025 heb ik juist vrij bewust nagedacht over dat jaar en ook over het nieuwe jaar. Ik heb nachten wakker gelegen om te proberen alles op een rijtje te krijgen.
Ik ben dit jaar, eh vorig jaar, niet alleen van land verhuisd, maar ben ook een nieuwe studie begonnen en vervolgens voor de tweede keer uit mijn ouderlijk huis verhuisd. Al deze nieuwe uitdagingen vond ik spannend en soms ook lastig. Maar achteraf gezien zijn dat precies de ervaringen waarvoor ik het meest dankbaar ben.
Ik begon het jaar als 17-jarige meid in Amerika en eindigde het jaar als 18-jarige vrouw in Nederland.
Vorig jaarwisseling stond ik vrijwel niet stil bij de jaarovergang. Mede doordat er in het Amerikaanse dorpje waar ik verbleef nauwelijks oud en nieuw werd gevierd, maar ook omdat er in de maanden daarna weinig verandering plaatsvond. Ik woonde nog steeds in hetzelfde dorpje, ging naar dezelfde school en had dezelfde vrienden.
De laatste week van 2025 heb ik juist vrij bewust nagedacht over dat jaar en ook over het nieuwe jaar. Ik heb nachten wakker gelegen om te proberen alles op een rijtje te krijgen.
Ik ben dit jaar, eh vorig jaar, niet alleen van land verhuisd, maar ben ook een nieuwe studie begonnen en vervolgens voor de tweede keer uit mijn ouderlijk huis verhuisd. Al deze nieuwe uitdagingen vond ik spannend en soms ook lastig. Maar achteraf gezien zijn dat precies de ervaringen waarvoor ik het meest dankbaar ben.
Hoogtepunten van 2025
Reizen zal altijd een van mijn hoogtepunten blijven. Zo heb ik dit jaar een paar nieuwe plekken mogen ontdekken. Binnen Amerika heb ik voet gezet in drie verschillende staten: Arizona, Maine en Tennessee. Iedere individuele trip, of die nu met mijn high school was of met mijn gastgezin, heeft mij blijvende ervaringen opgeleverd.Zo reisde ik met school af naar Arizona. De mock trial-club, waar ik deel van uitmaakte (een club binnen school die rechtszaken ‘naspeelt’), had zich gekwalificeerd voor het nationale toernooi. Het was zeker een hoogtepunt om door een onbekende stad te lopen en posters te zien met reclame voor het toernooi waaraan ik zelf meedeed. Het was geweldig om in verschillende rechtbanken in Amerika de kant van mijn team van de zaak te mogen verdedigen, tegenover teams uit andere staten van de VS.Naast de reizen en vakanties was er nog een belangrijk hoogtepunt: het grootste schoolfeest, bekend uit de films: prom. Een prachtige baljurk uitkiezen en via een rode loper de school binnenkomen is iets wat mij voor altijd bijblijft. Ook heb ik mijn diploma mogen ontvangen en is daarmee mijn droom om een typische Amerikaanse graduation mee te maken uitgekomen.
Halverwege het jaar keerde ik terug naar Nederland, waar ik tijdelijk bij mijn ouders woonde voordat ik in een studentenwoning in Utrecht terechtkwam.
Met veel geluk kon ik een appartement onderhuren voor tien maanden, wat betekent dat ik tot en met augustus twee douches deel met tien mensen en daarna weer verder moet zoeken naar onderdak. En ook al zijn er soms geen schone pannen om mee te koken of heeft iemand al een week zijn vieze vaat laten staan, mag ik me gelukkig prijzen dat ik überhaupt kan klagen over mijn studentenwoning.
Reizen zal altijd een van mijn hoogtepunten blijven. Zo heb ik dit jaar een paar nieuwe plekken mogen ontdekken. Binnen Amerika heb ik voet gezet in drie verschillende staten: Arizona, Maine en Tennessee. Iedere individuele trip, of die nu met mijn high school was of met mijn gastgezin, heeft mij blijvende ervaringen opgeleverd.Zo reisde ik met school af naar Arizona. De mock trial-club, waar ik deel van uitmaakte (een club binnen school die rechtszaken ‘naspeelt’), had zich gekwalificeerd voor het nationale toernooi. Het was zeker een hoogtepunt om door een onbekende stad te lopen en posters te zien met reclame voor het toernooi waaraan ik zelf meedeed. Het was geweldig om in verschillende rechtbanken in Amerika de kant van mijn team van de zaak te mogen verdedigen, tegenover teams uit andere staten van de VS.Naast de reizen en vakanties was er nog een belangrijk hoogtepunt: het grootste schoolfeest, bekend uit de films: prom. Een prachtige baljurk uitkiezen en via een rode loper de school binnenkomen is iets wat mij voor altijd bijblijft. Ook heb ik mijn diploma mogen ontvangen en is daarmee mijn droom om een typische Amerikaanse graduation mee te maken uitgekomen.
Halverwege het jaar keerde ik terug naar Nederland, waar ik tijdelijk bij mijn ouders woonde voordat ik in een studentenwoning in Utrecht terechtkwam.
Met veel geluk kon ik een appartement onderhuren voor tien maanden, wat betekent dat ik tot en met augustus twee douches deel met tien mensen en daarna weer verder moet zoeken naar onderdak. En ook al zijn er soms geen schone pannen om mee te koken of heeft iemand al een week zijn vieze vaat laten staan, mag ik me gelukkig prijzen dat ik überhaupt kan klagen over mijn studentenwoning.
Dieptepunten van 2025
Helaas is 2025 ook het jaar waarin ik me heb verslapen voor mijn allereerste tentamen en waarin ik soms moeite had om mijn weg te vinden op een nieuwe school, met nieuwe mensen.
Het is het jaar geweest waarin ik te veel ballen in de lucht wilde houden, wat vaak resulteerde in gespannen momenten met hier en daar een traan. Dat is iets wat ik in 2026 wil leren voorkomen.
Het moeilijkste van 2025 is voor mij het afscheid nemen geweest. Ik heb afscheid moeten nemen van een thuis, van vrienden en van liefde. Het is een jaar geweest met hele hoge hoogtepunten en hele lage dieptepunten.
Goede voornemens?
Zoals de meesten onder ons heb ook ik een aantal goede voornemens voor mezelf bedacht. Ondanks het feit dat ik eigenlijk niet geloof in het nut van goede voornemens — aangezien bijna niemand aan het eind van het jaar kan zeggen dat ze die hebben volgehouden — wil ik ze toch met u delen.Om te beginnen met de algemene doelen: ik wil graag op mijn gewicht letten en meer bewegen (ik ben heel benieuwd hoeveel dagen ik dat volhoud). Ik zou ontzettend graag meer willen reizen. Ook wil ik een nieuwe woning in Utrecht vinden en mijn propedeuse halen. Daarnaast wil ik meer tijd vrijmaken voor mijn opa en oma.
Mijn meer persoonlijke goede voornemens zijn: minder over mijn eigen grenzen gaan (en daardoor hopelijk minder stress ervaren), het geluk terugvinden dat ik voelde in de eerste maanden van het afgelopen jaar. Ik hoop ‘mijn mensen’ te vinden tijdens mijn studententijd, maar ook contact te blijven houden met mijn jeugdvriendinnetjes.Toen ik deze lijst had bedacht, drong pas tot me door hoeveel ik eigenlijk van mezelf wil. Mijn laatste goede voornemen is dan ook: minder willen en meer dankbaar zijn voor wat ik al heb gedaan en bereikt.
Ik denk dat iedereen dat meer mag toepassen in het nieuwe jaar.
2025 was allesbehalve saai. Maar na het schrijven van deze column heb ik genoeg achteromgekeken en richt ik me op het nieuwe jaar dat voor me ligt. Een jaar waarin ik hopelijk mijn wekker hoor, niet meer met tien mensen om één pan hoef te vechten, mijn goede voornemens langer dan drie weken volhoud (maar laten we realistisch blijven) en vooral blijf onthouden hoe ver ik al ben gekomen.
Proost op minder willen, meer genieten en op alles wat nog komt!
Júne van der Ende
