Heimwee – door Arina van Damme

De vakantieperiode zit er voor de meesten alweer op en ik geniet nog steeds van alle verhalen van vrienden en sporters die op reis zijn geweest, terugkomen of die ik volg op Polarsteps.
Maar wat ben ik blij dat ik niet ben gegaan. Mij niet gezien. Als kind hield ik al niet van vakantie. Ik miste mijn verzorgpaarden, de boerderij… Zelfs als ik met mijn ouders op vakantie ging, had ik heimwee. Als pubermeisje viel ik een keer flauw, en in Limburg meteen maar naar een arts, die direct zei: dat kind heeft heimwee.

Inmiddels ga ik wel op vakantie, het liefst naar mijn favoriete landen: Schotland, Lesbos waar mijn zus al 30 jaar woont, en Luxemburg, of ergens naartoe waar ze Spaans spreken om mijn Spaans te verbeteren. Maar als het er niet van komt, vind ik het ook prima. Dan vertoef ik graag in de omgeving.

Het is ook wel rustig. Ik voel geen drang om verre landen te bezoeken en geniet volop van alles wat onze omgeving te bieden heeft. En dat is nogal wat.

Ik creëer mijn eigen kleine vakantiemomenten door bijvoorbeeld ’s avonds naar Geestmerambacht te fietsen, een stuk te zwemmen, thee te drinken bij Lovers & Hunters aan de Zuidpunt, en rond zonsondergang weer naar huis te fietsen om heerlijk in mijn eigen bed te slapen. Of ik ga naar zee, duik met of zonder vrienden de golven in en fiets via de duinen naar Bergen en dan weer naar huis.

Ik heb niets meer nodig zeg ik dan. Je zou hier maar wonen…

Arina van Damme