Heb jij ook gestemd vorige week woensdag? – door Júne van der Ende

Ik mocht voor het eerst als een 18-jarige vrouw mijn stem uitbrengen. Onderweg naar het stembureau dacht ik terug aan mijn 15-jarige zelf. Dat jonge meisje dat zo wanhopig wilde meepraten en meedoen met de ‘grote’ mensen. Al vrij jong ontwikkelde ik een interesse voor politiek. Dat klinkt misschien een beetje raar voor een beginnende puber, maar ik weet nog dat wij thuis verplicht het achtuurjournaal moesten meekijken. Vreselijk saai natuurlijk in eerste instantie. Mijn vader zei altijd: ‘Niet door het journaal praten, maar je mag alles vragen wat je niet begrijpt’. Zo werd er een heleboel aan mij en mijn broers uitgelegd en werd het journaal steeds leuker om te volgen. Met als resultaat: dat vriendinnen mij rare blikken gaven als ik tijdens de schoolpauze weer eens begon over de verschillende oorlogen in de wereld, terwijl zij het nieuwste nummer van Rihanna beluisterden. Hier had ik af en toe moeite mee: niet oud en wijs genoeg om mee te kunnen praten met de volwassenen, maar te nieuwsgierig als ik met mijn vriendinnen kletste. Zoals Stef Bos zingt: ‘Te groot voor het tafelkleed, maar te klein voor het servet’. Maar toen ik onlangs mijn studie journalistiek begon, kwam ik erachter dat er veel meer mensen zijn die zich zo voelen, ik was niet alleen.

En nu was het zover, ik mocht eindelijk meedoen! Ik heb echt uitgekeken naar het stemmen. Helemaal omdat ik afgelopen jaar een tussenjaar heb gehad in een boerendorpje in Amerika. Een jaar lang op het platteland van Kentucky, waar helemaal niemand, zelfs niet volwassenen, de politiek of het nieuws volgden. ‘Stiekem’ volgde ik de verkiezingen op mijn kamertje en keek met grote ogen en volle verbazing naar de overwinning van Trump. Ik herinner me nog dat ik me zo machteloos voelde, een reden te meer voor mij om nu helemaal excited zelf naar de stembus te mogen.

Eenmaal aangekomen liep ik samen met mijn moeder naar binnen en overhandigden wij onze stempassen. De vrijwilliger checkte m’n ID en vertelde me hoe goed het was dat ik, voor de eerste keer dat ik mocht stemmen, ook gelijk kwam opdagen. ‘Het gaat nou eenmaal om jouw toekomst’, zei ze met een knipoog. Met trots en blijdschap begaf ik me in het krappe stemhokje. Maar die blijdschap werd mij snel ontnomen toen ik het enorme stembiljet uitvouwde, en me realiseerde dat er van mij werd verwacht dat ik, niet alleen een keuze maakte, maar dat ik ook het stembiljet weer keurig zou kunnen opvouwen.

Na wat mislukte pogingen slaagde ik in mijn opvouwmissie waarna ik mijn stembiljet in de desbetreffende vuilnisbak mocht proppen. Ook ik heb voor het eerst gestemd!

Of elke stem een impact maakt blijft een moeilijke vraag, waar de meningen nogal verdeeld over zijn. Maar deze ene dag heb ik gevierd, omdat ik weer een nieuwe stap in het volwassen leven heb gezet.

Ik heb mijn deel gedaan en nu zijn de politieke partijen aan zet.