Grote smurf – door Peter Visser

Deze column stond in de gedrukte editie
Over het algemeen maak ik me niet zo druk, ik kan situaties redelijk goed overzien. Zelden raak ik in paniek of denk ik: dit lukt me niet. Echter… als er sprake is van wedstrijdspanning of examen, dan slaat de boel volledig op tilt. Ik wil het gewoon te goed doen en daardoor ontstaat er volledige kortsluiting. Alle eigenschappen waarin ik me eigenlijk best comfortabel voel, lijken plotsklaps als sneeuw voor de zon verdwenen.

Voor mijn vrachtwagenrijbewijs moest ik natuurlijk ook examen doen en ook dat ging niet zonder slag of stoot. Onderdeel van het Code 95-examen is het laden van een vrachtwagen. En let wel, dit is allemaal toneel. Er staan een paar grote lege dozen, met daarop geschreven: wasmachine, koelkast of tv. Nogmaals, alleen lege dozen op een pallet of steekwagen. Er zit niks in. En die moet ik dan in de vrachtwagen laden en vastsjorren. Niks aan, dat laden is een koud kunstje, dat ik ons kleine vrachtwagentje al ontelbare keren had uitgevoerd. Maar… De examinator ging zitten in een luxe luie stoel, om eens fijn op mijn vingers te kijken en dan komt de error. Ik voel het klamme zweet in mijn nek, de druppels vallen letterlijk uit mijn haren. Hoe ging die laadklep ook alweer naar beneden? Zet ik de doos “koelkast” eerst op de klep en daarna de doos “wasmachine” en welke spanband moet ik ook alweer gebruiken en waar komen de smurfen vandaan en kunnen zij door een waterkraan? Met het klamme zweet in mijn handen ben ik geslaagd, maar met een hoofdschuddende examinator.

Kort daarna wilde ik ook mijn aanhangerrijbewijs halen, voor de vrachtwagen welteverstaan. Dan ga je dus met 16,50 meter op stap. Alle gunstige voorwaarden waren mij ten deel gevallen. Examen om 9:30 uur, dus geen schoolgaande wildfietsers meer, een zonnetje en examinator Kees met de opvallende bijnaam Kees 5:0. Vijf examens, nul gezakte kandidaten. Kees heet nu: Kees 4:1. Een van de verrichtingen bestaat uit het achteruitrijden van dat lange kreng in een laaddock. In mijn geval waren het wel 80 docks naast elkaar. “Parkeer hem maar voor dock 25,” zei Kees 5:0. Bij het uitspreken van de vraag begon mijn nek alweer te gloeien. Waarom zijn de smurfen klein, klinkt het in mijn achterhoofd. Desondanks deze levensvragen parkeerde ik mijn vrachtwagen kaarsrecht voor het dock. Echter… nummer 24. Normaal gesproken zou ik de examinator met een slim antwoord wel het bos in gestuurd hebben, alleen nu had ik error… geen slim antwoord paraat. Ik mocht het nog een keer proberen… wederom kaarsrecht voor het dock… Docknummer… 26. Examinator Kees keek meewarig en wist dat zijn bijnaam voor eeuwig Kees 4:1 zou worden. Ik zei nog wel dat smurfen door een waterkraan konden… Maar het mocht niet meer baten.

Helaas heb ik deze error ook in mijn geliefde paardensport. Wij moeten namelijk zo snel en behendig mogelijk door een hindernis. Deze hindernissen zijn nooit hetzelfde en de poorten worden aangeduid met poort A tot en met F. De route moet je proeflopen en dan moet je dus al die hindernissen (het zijn er soms wel 9) onthouden. Ook hier speelt de hyperfocus mij parten. Ik ben dan zo geconcentreerd dat ik de route gewoon vergeet… en dat kan al misgaan bij de eerste hindernis. In mijn achterhoofd klinkt: dit is een lied met een leuk refrein; jullie zijn groot en wij zijn klein… En prompt vergeet ik poort A van de eerste hindernis. Tot grote frustratie van mijn groom, want hij heeft wel het parcours onthouden. Bovendien duizend keer doorgesproken en snapt er dus niets van dat ik de verkeerde kant op rijd. En hij wil ook wel schitteren op het prijzenpodium, maar helaas… De kortsluiting in mijn hoofd neemt de overhand…

Ik ben 56 en heb het al mijn hele leven, ik probeer me er maar bij neer te leggen. Het is niet anders… Ik weet dan weer wel alles over smurfen.

Peter Visser