Geluk is alleen echt wanneer je het deelt – Ilse Ketzer

Jaren geleden ontstond het idee om met een paar vrienden onze eigen Wintergasten te organiseren. Losjes geïnspireerd op Zomergasten, waar in de zomer vooraanstaande denkers, makers en artiesten op zondagavond hun blik op de wereld delen. Wij doen dat kleiner. Onbeduidender misschien. In de winter. Op een gure avond. Maar met minstens zoveel overgave.

Iedereen kiest vijf fragmenten: muziek, televisie, film, wat dan ook. Om de beurt laten we ze zien of horen. Fragmenten die verbazen, ontroeren, irriteren, aanzetten tot discussie, blij maken of juist even stil. Met nootjes, kaasjes en chocola op tafel – en een goede fles wijn en gemberthee binnen handbereik, precies in die volgorde – vuren we het ene fragment na het andere op elkaar af. En meestal blijft het niet bij vijf. Want wat de ander laat zien, zet deurtjes open in je hoofd waarvan je vergeten was dat ze bestonden. En voor je het weet wordt de selectie ter plekke uitgebreid.

Afgelopen weekend was het weer zover. De hele week kijk je ernaar uit en toch is er ook spanning. Wat gaan de anderen hiervan vinden? Is dit wel interessant genoeg? Niet stom? Niet te pretentieus? Een licht knagend gevoel, zoals vroeger bij een spreekbeurt. Maar de drang om te delen wint het altijd.

Voor mij ging zo’n lang gesloten deurtje open bij een fragment van Willem Ruis met Tina Turner. Willem Ruis in vol ornaat: zingend – of iets wat daar vaag op leek – en dansend. Beschamend. Tenenkrommend. En tegelijk: wat een televisie. Schaamteloos groots, met misschien wel de grootste zangeres op aarde naast zich.

Ook kwam Into the Wild voorbij. Een intense film, met prachtige muziek van Eddie Vedder, en die ene zin die blijft hangen: “Happiness is only real when shared.”

Zelf bracht ik:
– een indrukwekkende gitaarsolo van Prince
– een onvergetelijke commercial van Delta Lloyd
– John Cleese die de voordelen van extremisme opsomt
– spoken word van @HarryBakerPoet
– een fragment over Nescafé: hoe je met cartoons, koffie-kindersnoepjes, miljoenen en vijftien jaar geduld een cultuur kunt veranderen

Het is zo’n simpel concept. En toch kijken we er elke keer enorm naar uit. Waarom werkt het zo goed? Misschien omdat het een veilige plek is. Een moment waarop je iets van jezelf laat zien. Wat je bezighoudt. Wat je raakt. Waar je om wilt lachen. Waarover je wilt praten met de mensen die ertoe doen. We spiegelen ons aan elkaar en stellen grote vragen over de wereld. Niet omdat we de antwoorden hebben, maar juist omdat we ze vaak niet weten.

En tussendoor: lekker stomme sketches van vroeger. Of die ene film die je écht moet zien. Dat ook.

Ilse Ketser
www.ziedend.com