Even weer kind zijn in het water – door Marlou Zuurbier
Ik hou van zwemmen. Niet omdat ik per se harder of sneller wil, maar omdat ik mij in het water zo heerlijk licht voel. Vrij. Blij. Alsof alles even minder zwaar is. Zodra ik het water in ga, verandert er iets. Mijn schouders zakken, mijn ademhaling wordt rustiger en mijn hoofd wordt stiller.
En eerlijk is eerlijk: zet er een glijbaan of een duikplank bij en ik ben meteen weer kind. Dat gevoel van bovenaan staan, even twijfelen en dan toch gaan. Dat korte moment van spanning en daarna die lach zodra je weer bovenkomt. Het lijf reageert inmiddels iets minder soepel dan vroeger. Dat voel ik. Maar mijn hoofd? Dat reageert precies hetzelfde als toen.
Misschien is dat wel wat zwemmen zo bijzonder maakt. Het water vraagt niets van je achtergrond, je leeftijd of je dag. Het vangt je op. Letterlijk. Je hoeft even niets anders dan bewegen en drijven. En soms gewoon spelen. Ook al piept er daarna misschien iets wat vroeger nooit piepte.
In een wereld die vaak snel gaat en veel vraagt, is het fijn om een plek te hebben waar je weer even mag zijn. Zijn zonder oordeel, zonder prestatiedruk. Waar plezier niet kinderachtig is, maar juist nodig. Zwemmen herinnert mij daaraan. Elke keer weer.
Voor mij is dat een belangrijke waarde van het zwembad. Van zwembad Hoornse Vaart of zwembad De Hout. Niet alleen voor banen trekken of lessen volgen, maar ook om af en toe weer dat gevoel terug te vinden. Dat lichte, vrije, blije gevoel. Even weer kind zijn. In het water.
Marlou
