Elke Alkmaar Ontzet zal ik aan haar denken – Natasja van der Woude

Ze had alles tot in detail voorbereid. Niet alleen haar afscheid maar vooral ook wat er na haar overlijden met haar zou gebeuren. Ze wilde haar nabestaanden zoveel mogelijk uit handen nemen.

Twee keer spraken we elkaar. Haar grootste zorg was de verzorging na haar overlijden. Ze had wilde verhalen gehoord over wat er allemaal mis kon gaan. Zelfs over verzorgers die lichamen zouden laten vallen. Brrr. Ik kreeg er kippenvel van. Ze ontspande iets toen ik haar vertelde dat wij met haar om zouden gaan zoals ik zelf ook behandeld zou willen worden: met respect, aandacht en zorg, juist in de kwetsbaarheid van de dood.

Toch bleef er een aarzeling. Ze vond het een naar idee om na haar overlijden naakt op bed te moeten liggen tijdens de verzorging. Ook dat hoeft niet. We zorgen er altijd voor dat iemand netjes en zorgvuldig wordt afgedekt, bijvoorbeeld met handdoeken of een laken.

Toen kwam het hoge woord eruit. Eigenlijk wilde ze vóór haar euthanasie al verzorgd worden. Dan hoefde dat na haar overlijden niet meer. Dat kan. Mensen kiezen daar soms bewust voor waarbij ze rekening houden met de volledige ontspanning van een lichaam na het overlijden.

Ik vroeg haar wie ze graag bij die verzorging wilde hebben. Een van haar kinderen? Iemand uit de zorg? “Nee,” zei ze. “Wil jij dat met mij doen?” Die vraag had ik nog nooit gekregen.De Pippi Langkous in mij kwam naar boven. Natuurlijk konden we dit samen. Het luchtte haar zichtbaar op.

Een uur voor de euthanasie was ik bij haar thuis. Haar favoriete muziek stond aan. Haar kleding lag klaar, net als haar favoriete zeep en parfum. Ik vertelde wat ik ging doen en samen namen we stap voor stap de tijd om haar op te frissen en haar mooie, stijlvolle kleding aan te trekken. Toen we bijna klaar waren, kwam ze ineens met een paar rood-witte sokken tevoorschijn. Ze keek me lachend aan. “Als ras-Alkmaarder moet ik natuurlijk wel deze 8-October-sokken aan.”

Natasja van der Woude
www.natasjavanderwoude.nl