Eenzaamheid – Jos Keijsper

Ik denk ook dat de coronaperiode hier mede aan heeft bijgedragen want wie herinnert zich niet de sterke wens van de overheid om maar vooral bij de ‘oude mensen’ weg te blijven. Ik zie nog mensen onder het balkon staan zwaaien naar hun ouders of met een plastic zeil met armen erin, hun geliefde opa, oma of ouders knuffelen. Ik krijg er meteen weer kippenvel van.

Ook tijdens mijn werk kom ik regelmatig op bezoek bij 65-plussers. Zo moest ik enkele weken geleden naar een 74-jarige vrouw die op haar fiets een aanrijding had gehad met een auto. Ik reed naar haar huis en belde aan. Het was zo’n bel met een vrolijk melodietje dat 30 seconden duurt. De deur werd opengedaan door een vrouw met golvend grijs haar. Ik zag ook dat ze krom liep. Vrolijke bel, zei ik en de vrouw vertelde dat haar man die nog had geïnstalleerd. In de kleine gang hingen wel 20 schilderijtjes en borduurwerkjes in verschillende groottes en met vele kleuren. Aan het einde van de gang hing een koekoeksklok die ik langzaam hoorde tikken. Ik moest aan mijn eigen opa en oma denken. Komt u maar hoor, zei ze en ze slofte mij voor naar de woonkamer, waar ik in de grote eikenhouten stoel plaats mocht nemen.

Wilt u koffie, vroeg ze en op mijn bevestigde antwoord slofte ze weer naar de keuken waar ze uit een ouderwetse Douwe Egberts bak, de koffie en de filters pakte. Ik zet nog op de ouderwetse manier koffie want dat vond mijn man zo lekker, hoorde ik haar uit de keuken roepen. Iets vertelde mij dat dit nog wel eens een lang gesprek kon worden. De koffie werd op tafel gezet, naast een schaaltje met roomboterkoekjes. Wilt u zo’n koekje bij de koffie, vroeg ze? Ik wilde nee zeggen omdat ik de avond daarvoor net wat calorieën heb verbrand in de sportschool en mijn toetertje maar niet wil slinken. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de koekjes af te slaan en zei; natuurlijk, heerlijk!

Tijdens het gesprek vertelde de vrouw op een fluistertoon dat haar hele leven is veranderd door het ongeval. Voorheen kwam ze nog wel eens bij de supermarkt en de groenteboer maar sinds het ongeval komt ze haar huis niet meer uit. Zelfs een blokje om het huis lopen was haar al te veel en ze begon te huilen. Tijdens het gesprek vertelde ze verder dat ze een gebroken knie had opgelopen en het herstel langzaam vorderde. Binnen liep ze zonder rollator maar de huisarts adviseerde haar om buitenshuis wel de rollator te gebruiken maar ze kwam amper meer buiten. De huisarts was één keer langs geweest om te kijken hoe het met haar ging. Daar was ze wel blij mee want ze heeft geen kinderen en haar man was twee jaar geleden overleden. Ze vertelde dat er niet veel mensen langskomen want de paar vrienden die haar man en zij nog hadden, zijn inmiddels ook overleden of komen niet meer omdat haar man er niet meer is. Hij was een druk baasje en ging er vaak op uit, zei ze. Hij had een volkstuintje en ging nog iedere maandag biljarten op zijn oude werk. Hij was hovenier geweest. Van het één op het andere moment was hij er niet meer. Het was een beer van een vent en nooit ziek maar toen hij zei dat hij zich niet lekker voelde, was hij binnen drie weken overleden. Na haar ontboezeming heb ik nog een half uur met haar over haar leven gepraat en hoe zij tegenwoordig haar leven leidt.

Uiteindelijk heb ik de schade met de vrouw doorgenomen en aan de aansprakelijke partij voorgelegd. De schade werd naar tevredenheid van alle partijen geregeld. Toen ik haar dat na enkele dagen vertelde gaf ze aan dat ze het fijn vond dat er weer eens iemand langs kwam. Ik kreeg zelfs een dinerbon van haar omdat ze blij was met de regeling maar vooral met het gesprek dat ik met haar had gehad.

U kunt als vrijwilliger een bijdrage leveren aan het voorkomen van eenzaamheid bij ouderen. Zo kun je een ‘buddy’ worden als je de sites www.nlvoorelkaar.nl, www.buddynetwerk.nl of www.eentegeneenzaamheid.nl bezoekt.

Vanzelfsprekend hoeft dat niet maar mijn boodschap is om eens ons gejaagde leven aan de kant te zetten en de tijd te nemen voor je buurvrouw, overbuurman, opa, oma of wie dan ook, die verlegen zit om een praatje.