Een hoofdstuk dat ik afsluit – door Roos

Misschien heb je het de afgelopen tijd al een beetje gemerkt. Dat ik er wat minder was. Dat ik minder van mezelf liet zien. En geloof me: ik heb dat zelf ook gemerkt.
Ik wil je graag iets persoonlijks vertellen.

Binnenkort moet ik een operatie aan mijn voet ondergaan. En daarna volgt een lange periode van herstel. Het is voor mij heel onverwachts gekomen en eerlijk gezegd vind ik dat zelf ook heel jammer en heel moeilijk. Want hoe je het ook wendt of keert: mijn werk op de Achterdam is niet “zomaar werk”. Het is een plek waar ik mezelf ben, waar ik mensen ontmoet, waar ik gesprekken voer die soms luchtig zijn en soms juist heel dichtbij komen.

Na veel voelen en nadenken heb ik besloten dat ik na deze periode definitief zal stoppen met mijn werk.
Dat is een zin die ik zelf ook even moest laten landen. Want stoppen klinkt zo definitief. En dat is het ook. Maar het voelt voor mij als de meest kloppende keuze, juist nu. Soms brengt het leven je op een ander pad dan je zelf had gedacht. En hoe moeilijk dat ook kan zijn: ik neem alles wat is geweest met liefde met me mee.

Ik kijk met warmte en dankbaarheid terug op alles wat we samen hebben gedeeld. De mooie momenten. De gesprekken. Het vertrouwen. Dat zijn geen kleine dingen. Dat zijn precies de dingen die je bijblijven. Die draag ik met me mee.
De komende tijd zal ik nog beperkt werken—naar verwachting nog zo’n twee à drie maanden. Daarna sluit ik dit hoofdstuk van mijn leven echt af.
En als ik één ding wil zeggen, dan is het dit: dank je wel. Voor wie jij was in onze ontmoetingen. Voor wat we deelden. Voor je openheid. Voor je vertrouwen.

Liefs van Roos