De laatste reis – Natasja van der Woude

Jaren geleden vertrok hij naar Engeland. Voor de liefde maar misschien nog wel meer voor de vrijheid. Hij was jong en wilde weg uit zijn ouderlijk huis, waar het geloof hem benauwde. In de huidige tijd zou hij een tussenjaar hebben genomen. Om te ontdekken wie hij was, wat hij wilde en welke kant zijn leven op zou gaan, kocht hij een ticket en een Lonely Planet.

Hij had hard gewerkt, gespaard en vertrok. Het avontuur tegemoet. Met weinig bagage maar met een hoofd vol plannen en een wereld die op hem lag te wachten.

Tijdens een van zijn reizen ontmoette hij een Engels meisje. Vrijgevochten, net als hij. De klik was er. En toen op een dag het geld op was, werd het tijd om keuzes te maken. Ze settelden zich in Engeland, namen het bedrijf van haar vader over en kregen twee dochters. Zijn leven kreeg vorm. Een gezin, een bedrijf, een thuis.

Minstens twee keer per jaar kwam hij terug. Soms alleen, soms met zijn gezin. Hij zocht zijn vrienden en familie op en onderhield met hen een trouw contact. Eerst met brieven. Later met e-mail en FaceTime. De afstand werd kleiner door de technologie maar vooral door de moeite die hij zelf bleef doen. Hij was misschien ver weg gaan wonen maar nooit echt weggegaan. Daarom wisten zijn dochters het zeker: als hun vader zou overlijden, moest hij niet alleen in Engeland afscheid nemen. Ook in Nederland moest hij thuiskomen.

Na het afscheid in Engeland werd zijn lichaam naar Nederland overgevlogen. Zijn dochter reisde met hem mee. Ze wilde graag bij het lossen van de kist zijn. Vanachter het glas kon ze dit veilig aanschouwen. Op afstand maar met haar ogen gericht op de plek waar haar vader uit het vliegtuig zou komen.

Een stewardess bleef in haar buurt. Ze had de medewerkers op het platform verteld waar zijn dochter stond. De transportwagen met haar vader reed weg van het vliegtuig. Even later draaide de wagen zich om, precies in haar richting. De medewerkers op het platform keken naar haar en knikten. Geen woorden. Geen aanraking. Alleen een knik, vol medeleven.

Daar, achter dat glas, wist ze: mijn vader is niet zomaar een kist die uit een vliegtuig wordt gelost. Hij wordt gezien. Hij wordt met respect behandeld. Hij is in goede handen.

Van avontuur naar thuiskomen. En ergens tussen die twee reizen zat een heel leven.

Natasja van der Woude
www.natasjavanderwoude.nl