De kleur van wijn: een kwestie van smaak of vooroordeel? – door Nathan van Maurik
Je kunt er tegenwoordig niet meer omheen: termen als discriminatie en polarisatie domineren het maatschappelijke gesprek. Maar zou wijn – en dus de verkoop ervan – daar ook niet onder kunnen lijden? En heeft dit misschien invloed op de keuzes die wijnmakers maken? Ik sluit het niet uit.
Als Nederlanders genieten we van een gematigd zeeklimaat, met soms een koele, soms een natte zomer. De zomer van 2025 was echter prachtig! Dat leverde niet alleen veel blije gezichten op het Ritsevoort 22 op, maar had ongetwijfeld ook effect op het koopgedrag van de consument. Zo verkochten wij dit jaar aanzienlijk meer roséwijnen dan in ons openingsjaar 2024, toen de zon zich (gevoelsmatig) zelden liet zien.
Wat daarbij opviel, was de voorkeur voor gekoelde flessen uit de klimaatkast, klaar om direct te consumeren. En dan het liefst zo licht mogelijk van kleur. Een bijzonder gegeven: dat wij als consument, en dus indirect ook als Wijnkoperij, op zoek gaan naar een wijnervaring die zo min mogelijk kleur in het glas geeft. Neigt dit niet naar een soort kleurendiscriminatie tegenover de donkergekleurde roséwijnen? Terwijl deze niet per se “zoeter” zijn, en vaak exact dezelfde pH-waarde (zuurtegraad) hebben als hun lichtere tegenhangers.
De kleur van wijn wordt voornamelijk bepaald door anthocyanen (kleurpigmenten) en de fenolische rijping, die sterk afhankelijk zijn van de klimaatomstandigheden tijdens het groeiseizoen. De kleur zegt dus niets over de zoetheid of droogtegraad van de wijn!
En geldt dit alleen voor rosé? Zeker niet! Het werkt ook de andere kant op. In de Veneto (Noord-Italië) zijn veel wijnmakers gestopt met het verbouwen van de authentieke en lokale Molinara-druif. Deze druif werd traditioneel gebruikt in de beroemde Amarone-wijnen, waarbij indroging zorgt voor een zwoele, krachtige smaak. Doordat Amarone-wijnen verplicht 24 maanden op hout moeten rijpen, zijn het krachtige wijnen, en daar hoort in de ogen van de consument blijkbaar ook een diepdonkere kleur bij.
Tja, dan voegt de lichtgekleurde Molinara druif met zijn lage gehalte aan anthocyanen weinig toe aan de productie van deze wijn. Eeuwig zonde, als je het mij vraagt. Want deze druif is juist de peper en zout van een écht kwalitatieve Amarone: hij brengt, ondanks de bescheiden kleur, veel smaak en complexiteit.
Dus… misschien deze kerst eens een lichtgekleurde Amarone op de dinertafel? Of in de nazomer een donkergekleurde rosé opentrekken? Ik raad het je zeker niet af!
Nathan van Maurik
Adviseur en Vinoloog bij Wijnkoperij de Gouden Ton Alkmaar
