De dag van het Paard – door Peter Visser
Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid, dat ik een vriendschappelijke band heb met IJsbrand Chardon. IJsbrand, wie? Ja, ik vind het natuurlijk lastig om uit te leggen wie dit is, want eigenlijk zou deze naam in ieders collectief geheugen moeten zitten. Ook als je geen paardenliefhebber bent. IJsbrand is voor mij wat Johan Cruijff is voor voetballers.
IJsbrand is wereldkampioen vierspanmenner en bepaalt samen met zijn zoon Bram, die misschien nog wel beter is (laat zijn vader het niet horen) de wereldtop in het vierspannen. Sowieso is Nederland heel goed vertegenwoordigd in de top. Jammer dat er maar weinig persaandacht is voor deze sport, want het is het kijken meer dan waard.
Nu heb ik al twee familieleden benoemd, maar er zijn ook nog dochters, daar kom ik zo nog even op terug. De vriendschappelijke band heb ik overigens niet alleen, maar ook mijn vaste groom is onderdeel van de wederzijdse band. Nou zou ik normaal gesproken niet zo koketteren met mijn contacten, maar ik kan er niets aan doen, het is gewoon leuk. Hoe dit zo gekomen is vertel ik een andere keer, want ook dat is columnwaardig.
IJsbrand is niet alleen topsporter, maar geeft les aan acteurs, is onderdeel van stuntteams en is een voorbeeld voor de paardenwereld als het gaat om omgang met paarden. Nou genoeg veren in zijn kont.
Zo één keer per jaar zoeken wij de familie op tijdens een wedstrijd ergens in Europa. Dan zou een ticket en een mooie plek op de tribune al een mooie geste zijn, maar het kan nog mooier. Wij zijn dan onderdeel van het team en we krijgen taken en maken alles mee. De vreugde van de winst en het chagrijn van het verlies.
Vorige week mochten we naar Leipzig. In de zonnige vrieskou togen mijn groom en ik naar de enorme hal in het voormalige Oost-Duitsland. We werden hartelijk ontvangen en kregen een bezem in de hand geduwd.
Toen we dit voor het eerst deden in Londen een paar jaar terug, waren de dochters uiterst behouden bij het idee dat Pa een paar knakkers uit Alkmaar had uitgenodigd achter de schermen. Dat zou de focus alleen maar wegnemen. Maar toen ze erachter kwamen, dat we niet in de weg liepen en bij alles willen helpen, zijn we inmiddels welkome gasten.
Want het gaat er fanatiek aan toe bij de familie Chardon. Voor verliezers is geen plaats. Zo ook het afgelopen weekend. IJsbrand had zijn weekend niet en reed er een balletje te veel af om in de finale van de dag te komen. Bram won echter de dagprijs.
Groom en ik snelden ons naar de stal om de teleurstelling van IJsbrand samen te verwerken. De familie is een heel hecht team, maar ja er zitten wel twee teams in. Waar de één winnaar is, is de ander verliezer. Er staat een dochter bij IJsbrand achter op de kar en een andere dochter bij Bram. Ook daar een verliezer en een winnaar.
Waar de één wat bedrempeld kijkt; roept de ander triomfantelijk; “aan de kant allemaal voor de kampioen” Er wordt gelachen en de rijen sluiten zich weer gelijk. Op naar de finaledag. Paarden poetsen, tuig schoonmaken, uurtje wandelen met de paarden en de focus op de volgende dag. Natuurlijk tijd voor ontspanning.
Ik word aan iedereen voorgesteld en kom in aanraking met een niveau paardensporters waar ik alleen maar van kan dromen. “Dit is Peter Visser en hij rijdt tweespan”. “Ho Ho Ho” roep ik snel, “Klopt als een bus, maar ik rijd ook Sinterklaas rond hè” Om maar aan te geven dat mijn niveau niets te maken heeft met wat hier gepresteerd wordt. Ik kom niet eens in de buurt.
En het mooie is, het maakt de familie niet uit, het gaat ze om de klik, de lach, het medeleven, de wederzijdse verhalen. Wat wel hetzelfde is: de teleurstelling om een afgereden bal of een foutief gereden parcours. Ik dacht alleen dat mij dat overkwam, maar winnen is het niet maken van fouten. En dat gebeurt op alle niveaus .
IJsbrand Chardon is een menner, zowel letterlijk als figuurlijk. Menner voor zijn paarden, maar hij bespeelt niet alleen zijn paarden, hij speelt met het publiek, laat de hal ontploffen, spreekt elke official aan, is wars van kapsones, deelt zijn kennis en manoeuvreert makkelijk door iedereen heen. Totdat hij plaatsneemt op zijn koets. Dan is hij “cold as IJS”.
Bram werd nét tweede en IJsbrand had geen mazzel dit weekend en natuurlijk deed het pijn. En bij het inruimen van de vrachtwagen zei zijn dochter: “Opruimen is leuker met de volle winst” Natuurlijk heeft ze gelijk.
En toch stappen ze daarna de drempel over en drinken we nog een bakkie en geven ze ons met een knuffel het gevoel, dat we meer dan welkom waren. Met een fantastisch gevoel reden we naar huis. Een wereldweekend was het.
Peter Visser
Foto: Thomas Holcbecher
