Column: Dubbelzijdigheid Kerst  – door Júne van der Ende

De gevulde schoentjes met wortels en suikerklontjes staan alweer trouw voor de open haard. De kerstboom wordt opgetuigd en het mooie servies wordt uit de kast gehaald. De decembermaand is begonnen, voor sommigen de leukste maand van het jaar en voor sommigen juist een herinnering aan alle goede voornemens die ze niet het hele jaar hebben volgehouden.

Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik dit jaar lang niet zo enthousiast ben voor de feestdagen als ik vroeger was.

Toen ik jonger was, kon ik nog springen van blijdschap als iemand alleen maar kerst noemde. Het idee van warme chocolademelk en cadeautjes openen onder een mooi versierde boom. Dat is dit jaar wel anders. Ik bevind mezelf in een tweestrijd, tussen Amerika en Nederland. Tussen mijn vriendinnen hier en daar. Tussen mijn Nederlandse en mijn Amerikaanse familie. Tussen de gevoelens van gemis en vertrouwen. Nederland voelt altijd als mijn thuis, maar toch ervaar ik ook gevoelens van heimwee terwijl ik in mijn thuisland ben.

Vorig jaar was het voor het eerst dat ik de feestdagen doorbracht zonder mijn familie en zonder onze Hollandse gewoontes. Maar verrassend genoeg beviel dat me meer dan ik had gedacht, zonder familieleden die ‘verplicht’ met je kwamen kletsen, zonder neefjes die alleen maar willen spelen met mijn broers en niet met mij en zonder ooms die beweerden dat ik te jong was voor de ‘grote mensen gesprekken’. Vorig jaar had ik een witte kerst, met mijn vriendinnen koekjes bakken en wakker worden bij mijn gastgezin terwijl de ‘stockings’ boven de open haard hangen. Toch ben ik ook ontzettend blij om weer thuis te zijn in december. Met mijn moeder de kerstboom optuigen en lekker snotteren als we ‘All You Need Is Love’ kijken. Samen met de familie, die ik soms niet kan uitstaan, uitgebreid eten en liedjes zingen. Daarna met mijn broer naroddelen over alle gekke opmerkingen die zijn gemaakt tijdens het diner, dat waren dingen die ik miste toen ik kerst duizend kilometers verderop vierde. Hoe uitbundig Amerikanen de kerstdagen dan ook vieren, het kan toch niet de Hollandse gezelligheid overtreffen.

Naast mijn locatie en familie die is veranderd ten opzichte van vorig jaar, ben ik ook door een break-up gegaan. Vorig jaar vierde ik kerst met mijn Amerikaanse vriend en dit jaar zou hij samen met mij in Nederland kerst vieren. Helaas gaan die plannen niet door. Bittere gevoelens van verdriet en eenzaamheid horen er nu ook bij in de decembermaand, ik geloof dat dit een reden is waarom ik nog niet vol enthousiasme naar kerst en oud en nieuw uitkijk.
Vorig jaar telde ik trots de laatste seconden van het jaar af: ik had dat jaar zoveel behaald: ik was alleen verhuisd naar een ander land, had daar een leven opgebouwd en vierde samen met m’n vriend de feestmaand. Dit jaar tel ik weer af met mijn ouders en broers, terug in Heiloo, het dorpje waar ik vandaan kom. Het is moeilijk om niet te veel te vergelijken. Hoewel ik een geweldige kerst in Amerika heb ervaren, was oud en nieuw daar juist super onpopulair en saai. Iedereen lag al te slapen voordat het middernacht was en er was geen vuurwerk aan de hemel te bekennen. Dat is dan toch iets waar wij Nederlanders trots op kunnen zijn: we gaan niet zonder knal het nieuwe jaar in. Deze oud en nieuw ben ik, naast samen oliebollen bakken met mijn vader in de keuken (waarbij ik het proefwerk op me neem en mijn vader de echte keukentaken), zeker van plan om extra te genieten van ons Hollandse karakter en om de lucht, voor de laatste keer, in brand te zetten.

Terwijl de klok twaalf slaat, denk ik natuurlijk ook met weemoed terug aan het afgelopen jaar. Wat een opluchting is het dat over een kleine maand iedereen met een schone lei opnieuw kan beginnen in 2026, die natuurlijk begint met de nieuwjaarsduik! Met frisse tegenzin dat koude water in en het nieuwe jaar goed starten!

Vanaf deze plek wens ik u alvast een goed, gezond en gelukkig 2026!