Campingleed – door Klaas Kirpensteijn
Onze zoon is een week gaan “wildkamperen” in Roemenië. Vier mannen op trektocht in de besneeuwde bergen van de Karpaten, helemaal terug naar de natuur. Op de paar momenten dat hij even internet had stuurde hij ons foto’s en verhalen. Ik was onder de indruk van de foto’s van zijn eenpersoonstentje in de sneeuw, bij een klein vuurtje van onderweg gesprokkelde mossen en takjes. Mooie plaatjes van de beren en de bizons die ze onderweg tegenkwamen.
Hij moest wel even wennen aan de manier om in de natuur je behoefte te doen: 60 passen uit het kamp en gewapend met een wc-rol en een spuitbus berenspray!
Ik vind het ontzettend stoer en we zijn erg trots op hem. Maar ik moet ook vaststellen dat hij dat avontuurlijke niet van mij heeft; ik moet er niet aan denken! Een wandeling over een natte camping met een toiletrol onder de arm vind ik al een hele survivaltocht.
Natuurlijk heb ik in mijn jonge jaren ook gekampeerd, maar dat was de eerste keer op een niet zo avontuurlijke camping in Otterlo. Met mijn vriend Jan erheen gereden op de van onze zussen overgenomen Mobylettes, waarvan er één al bij Diemen de geest gaf. Met achterop een geleend enkeldoeks tentje, waardoor het bij een flinke bui binnen net zo hard regende als buiten. Het was slecht weer in Otterlo.
Later zocht ik het mooie weer op en werd het een camping in Frankrijk, nu met een tweepersoonstentje. Heerlijke vakanties hoor, maar ik kan nóg gillend wakker worden van de smerige campingtoiletten. Van die Franse sta-toiletten met bruine muren, en dan ’s nachts in het toiletgebouw een lichtknop met een timer. Sta je halverwege je werk gehurkt in het aardedonker, tussen die muren…
Met twee kleine kinderen kozen we later voor de luxe van een ingerichte tent van Eurocamp, op een grote camping aan de Côte d’Azur. Met, zoals bij aankomst bleek, uitzicht op het lokale caravankerkhof en vol in de zon. Na de reis waren we doodop en ondanks de hitte besloten we vroeg te gaan slapen. We wurmden ons met moeite in het kleine tweepersoons campingbedje en vielen zowaar snel in slaap. Totdat we om half tien ruw werden gewekt door een enorm gedreun: de disco van de camping was begonnen. En even later ook de disco van de camping ernaast. Ik heb de rest van de nacht geprobeerd uit te rekenen hoeveel ik in Nederland per dag betaalde aan hypotheekrente voor ons comfortabele huis. Met een schone wc en een douche zonder muntjes.
Dus zodra we ons dat konden veroorloven kozen we voor een huisje op een park, met een groot zwembad en animatie voor de kinderen. Dat beviel zó goed, dat we uiteindelijk zo’n huis hebben gekocht. Nu de kinderen de deur uit zijn, zijn we daar graag een paar weken in het voorjaar en najaar.
Wel weer in Frankrijk, dat we nog altijd een prachtig vakantieland vinden. Nou ja, behalve de toiletten langs de péage, die zijn vaak nog ouderwets Frans…
Klaas Kirpensteijn
