Beter opbranden dan uitdoven – Johan Blaauw

Ikzelf heb altijd mazzel gehad. Nooit echt ziek geweest, alleen een nieuwe knie. Ik ben 66 jaar en ik moet zeggen: ik heb altijd geleefd als een beest. Vanaf mijn veertiende jaar zat ik al in het jeugdcentrum bier te drinken en ben eigenlijk nooit gestopt, op af en toe een drankvrije periode na.

Altijd een feestje of een concertje, AZ natuurlijk. Het is niet te geloven hoe ongezond we tekeergaan, bijvoorbeeld tijdens Europese uitwedstrijden en andere tripjes. Om zeven uur ’s ochtends gaan de eerste biertjes op Schiphol al naar binnen en dat gaat maar door. Ik ben er niet trots op en ik rook ook nog af en aan.

Maar ja, er is zoveel te doen en ik ken eigenlijk geen geheelonthouders onder mijn vrienden. Wijn, whisky, biertjes, gin-tonic: ik lust alles! En ik ben gezegend dat ik eigenlijk bijna nooit liederlijk dronken ben. Agressie is mij ook vreemd. Het is altijd een roesje, ook heel verraderlijk.

De agenda zit ook weer propvol: een bruiloft en in september elke week een concert. Kan ook heel leuk zijn, zeggen ze, met SPA Blauw…

Ik ben nu op vakantie tijdens een rondreis door Spanje en ik moet zeggen: na al die tapas en wijntjes begint mijn lichaam voor het eerst te protesteren. Dan besef je dat je geen jonge man meer bent, maar een bejaarde man van 66.

Dus in november moet de deur maar eens op slot en de agenda leeg. Afvallen en afkicken is het devies. Dat gaan we ook echt proberen!

Maar ergens in mijn hoofd zoemt de tekst van Neil Young nog een beetje rond:

“It’s better to burn out than to fade away.”