Begin februari. De winter kickt in – door Nathalie Kamp

Na de feestmaand voelt het alsof de ijzige kou nu pas echt begint. Of beter gezegd: alsof hij nooit meer weggaat. De dagen zijn grijs, de lucht hangt laag en alles lijkt net iets trager te bewegen. Wat is het ongelofelijk koud. Tijd om weg te gaan. Even wat dichter naar de evenaar: De Canarische Eilanden.

Mijn jas liet ik thuis, om ruimte te maken voor een paar bikini’s, korte broeken en shirts zonder mouwen. Alleen al dat idee voelde als verzet. Een week lang langer licht, twintig graden en ontspanning. De zon die je huid raakt in plaats van snijdt. Je lichaam dat zich herinnert hoe het ook kan voelen. Terwijl je op een terras zit, of langs de zee loopt, dwalen de gedachten af. Wat als ik hier geboren was? Hoe zou mijn leven er dan uit hebben gezien? In het land van de siësta’s in plaats van de Kaasstad. Was ik dan dezelfde persoon geworden? Dat kan toch bijna niet.

Acht dagen lang herhaalde mijn hoofd variaties op dezelfde vragen. Nature of nurture? Hoeveel van wie ik ben, zit vast in plek, klimaat, tempo? En hoeveel neem je gewoon mee, waar je ook bent? Een eenduidige conclusie kwam er niet. En eigenlijk is het juist fijn dat een beetje reizen je toestaat om al die mogelijke versies van jezelf even langs te laten komen. Zonder dat je er meteen iets mee moet.

En dan, terug in het vliegtuig.
De kou weer in. Jassen aan, schouders omhoog. Aankomen op Schiphol en op het moment dat je de ontvangsthal binnenloopt, zie je een bekende uit Alkmaar. Alsof de cirkel zich direct sluit.

Zo groot is de wereld eigenlijk ook helemaal niet.