Afrijden – Jos Keijsper

Ik had nog nooit zelf achter het stuur van een auto gezeten toen ik voor de eerste keer plaats nam op de bestuurdersstoel en mocht gaan rijden. We gingen niet oefenen op een parkeerterrein maar de meteen de openbare weg op. Het zweet stond me in de bilnaad en zoals bij iedere beginnende bestuurder, sloeg mijn auto verschillende keren af. Intussen was ik in één keer geslaagd voor mijn theorie-examen en al na 6 lessen zei Ton Leurs dat ik “het in mijn vingers” had en ging het examen aanvragen. Ik had tot dan toe in en om Alkmaar gereden. Ik wil wel een keer hard rijden, zei ik als 18-jarig mans ventje tegen Ton. Oké, gaan we dat doen zei hij en we reden de A9 op richting Amsterdam en ik moest gas geven. Dat deed ik tot 120 kilometer per uur. Ik liet mijn gas los maar Ton drukte mijn knie naar beneden waardoor ik toch meer gas ging geven. We reden 130, 140, 150 kilometer per uur en ik schreeuwde; STOP! Hij liet mijn been los en zei; een auto van 1500 kilo is een moordwapen als je er niet goed mee om gaat. Hardrijden doe je op een circuit maar niet in het verkeer, zei Ton. Ik had mijn lesje geleerd.

Na 6 lessen reed ik dus af maar al bij het begin kreeg ik mot met de examinator. Ik was niet op m’n mondje gevallen en kreeg al snel discussie over verkeerssituaties en ik wist het natuurlijk allemaal beter. Hij liet, niet geheel onverwacht, mij niet slagen. Daarna nog een paar lessen genomen en na 19 lessen reed ik voor de tweede keer af en slaagde met vlag en wimpel. We hebben het dan over juni 1986.

In juni 2024 kreeg ik de diagnose ziekte van Parkinson. Na enige tijd hoorde ik dat je dat bij het CBR moet melden en zij beslissen of je mag blijven autorijden. Na een gezondheidsverklaring ingevuld te hebben bij het CBR (EUR 49,95) moest ik naar een onafhankelijk neuroloog (EUR 300,-). Die vond na een onderzoek van nog geen 2 minuten dat ik mocht blijven autorijden maar het CBR besliste dat ik ook een rijtest moest doen (EUR 0,00). Ik mocht in mijn eigen auto rijden. Op 18 mei jl. was het zover en ik reed naar het CBR aan de Olympiaweg in Alkmaar. Toch enigszins met klamme jatjes want het voelde alsof ik weer moest afrijden. Aan de linkerkant van het hek hing een bord met de tekst; verboden in te rijden. Alleen voor examenvoertuigen. Nou dat was ik, dus ik reed het terrein op.

Ik bevond mij even later in de kantine van het CBR tussen allemaal jonge wuppies die bloednerveus waren. Om 10.30 uur werd ik geroepen door de examinator en ik stond als jonge hinde op uit de stoel. Ik liep met hem de trap op naar zijn bureau en na een uitleg van 5 minuten liepen we naar mijn auto.

Al babbelend liepen we de trap af en mijn zenuwen waren verdwenen. Bij mijn auto zei de examinator dat we net zo goed weer naar binnen konden gaan want zowel bij het opstaan uit de stoel als bij het traplopen, zag hij geen uiterlijke kenmerken van Parkinson. Maar voor de formaliteit reden we toch een rondje Alkmaar. Ik reed zoals ik het ooit geleerd heb dus met twee handjes aan het stuur en keurig aan de snelheid houden. Zelfs met kramp in mijn nek van het goed kijken over de schouders en kijken in de spiegels. Het was een appeltje-eitje ritje en in de auto spraken we over muziek, vakantie in de USA en veel meer dingen en na 15 minuten was ik weer bij het CBR. Op zijn kantoor zei de examinator dat hij moest beslissen of ik mijn rijbewijs moest inleveren of dat het voor 1, 3 of 5 jaar verlengd zou worden. Het werd het laatste dus nu een nieuw rijbewijs aanvragen (EUR 53,65) met de aantekening van het CBR in het systeem dus niet fysiek op je rijbewijs. Blij liep ik naar buiten. Het voelde alsof ik voor de tweede keer in mijn leven geslaagd was voor het behalen van mijn rijbewijs.

Bij het wegrijden van de parkeerplaats van het CBR, reed ik de kortste route en wilde linksaf het terrein afrijden. Ik zag een auto op mij afkomen en besefte dat ik in verboden rijrichting het terrein wilde verlaten. Ik verontschuldigde mij en draaide snel om naar de juiste uitgang en besefte dat als ik dit een half uur eerder had gedaan, ik misschien toch mijn rijbewijs moest inleveren. Gelukkig zag de examinator het niet en nu kan ik deze zomer met een gerust hart door Amerika en Canada toeren.